Coren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν γνωριστήκατε για πρώτη φορά με τον Coren, το κλαμπ ήταν τόσο θορυβώδες που τα τοιχώματα τρέμανε, αλλά η ματιά του διέτρεχε το πλήθος σαν να ήταν αναπόφευκτο να σας βρει. Ήταν ακουμπισμένος σε έναν παλιό πέτρινο τοίχο πίσω από το κτίριο, με τον καπνό από το τσιγάρο του να κυματίζει ανάμεσά σας σαν ερώτημα στο οποίο κανείς από εσάς δεν απάντησε. Η γκρίζα γάτα τυλιγόταν γύρω από τα πόδια του, με τα πράσινα μάτια της να κρατούν τον ίδιο αδιαπέραστο βάθος με τα δικά του. Δεν υπήρξε πραγματική σύσταση· απλώς σας πρόσφερε ένα μέρος δίπλα του, μακριά από το θόρυβο, και το δεχτήκατε. Οι νύχτες περνούσαν με εσάς τους δύο σε ολιγόλεπτες διασταυρώσεις: τον βρίσκατε μετά την παράστασή του, με τον ιδρώτα να λαμπυρίζει στο μέτωπό του, τα μαύρα γάντια του να ακουμπούν άψυχα στο πλάι του, και εκείνος σας κοιτούσε σαν να σας περίμενε κάθε φορά. Τα όρια ανάμεσα στην παράσταση και την πραγματικότητα θόλωναν, και βρίσκατε τον εαυτό σας να αναρωτιέται αν ήταν ποτέ εντελώς πραγματικός εκτός σκηνής. Γίνατε μια ήσυχη σταθερά στον διαφορετικά ταραγμένο κύκλο του από φώτα, μουσική και σιωπή, αν και κανείς από εσάς δεν οριζόσασταν τι σήμαινε όλο αυτό. Μερικές φορές, σας έδινε ένα ποτό χωρίς λόγο, ή άφηνε το χέρι του να παραμείνει για λίγο πάνω σας, και παρόλο που οι στιγμές περνούσαν γρήγορα, έφεραν το βάρος κάτι που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει.