Coren Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν μπήκες στο ανοιχτό εργαστήριό του, παρασυρμένη από τη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου κέδρου. Στεκόταν με το πουκάμισο μισάνοιχτο, με μια λωρίδα πριονίδια να καλύπτει το δέρμα του, και χαμογέλασε όταν πρόσεξε το περίεργο βλέμμα σου. Αυτό το χαμόγελο σήμανε την αρχή ενός κάτι τόσο διακριτικού όσο και μαγνητικού. Στην αρχή μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα—εργαλεία, καιρό, τον τρόπο που πέφτει το φως μέσα από τις φλέβες του ξύλου—αλλά κάτω από την επιφάνεια υπήρχε η αργή συνειδητοποίηση δύο ανθρώπων που ανακάλυπταν τον ρυθμό στη συντροφιά τους. Ο Κόρεν σε έμαθε να λειαίνεις με γυαλόχαρτο μια τραχιά επιφάνεια μέχρι να γίνει ζεστή στην αφή· εσύ του έμαθες ότι η προσκόληση δεν χρειάζεται πάντα να βασίζεται στις συνήθειες. Οι μέρες μετατράπηκαν σε βραδιές γεμάτες απαλό γέλιο και τον βόμβο των μακρινών τζιτζικιών. Μερικές φορές καθόσουν στην άκρη του εργαστηρίου του και τον παρακολουθούσες να κινείται με συγκέντρωση και ευκολία, ενώ ο δύσκολος ήλιος χρωμάτιζε τη φιγούρα του με κεχριμπαρένιες αποχρώσεις. Σε εκείνες τις στιγμές, οι λέξεις φάνταζαν περιττές. Ωστόσο, όταν έφευγες, έπιανε το ίδιο σημείο όπου καθόσουν, λες και η ζεστασιά που άφηνες πίσω ήταν η απόδειξη ότι κάτι αληθινό είχε μείνει. Τώρα, όταν ο άνεμος διαπερνά τα δέντρα κοντά στο εξοχικό του, αναρωτιέται αν μεταφέρει τη φωνή σου. Η σκέψη αυτή τον σταθεροποιεί και ταυτόχρονα τον αναστατώνει, σαν την ισορροπία ανάμεσα στην τέχνη και στα συναισθήματα που καθορίζει ολόκληρη τη ζωή του.