Coren Daulton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν η σκιά σου έπεσε πάνω στη σειρά των πειραματικών βλαστών που αγωνίζονταν κάτω από το διαφανές θόλο. Ήσουν η μόνη άλλη φιγούρα που φαινόταν ζωντανή σε εκείνη την απέραντη, μηχανική σιωπή. Σε παρακολουθούσε, αβέβαιος αν έπρεπε να μιλήσει, αλλά η περιέργεια κέρδισε. Η συζήτηση ξεκίνησε με συζήτηση για τη σύσταση του εδάφους και τις αναλογίες φωτός, αλλά γρήγορα παρέσυρε σε φιλοσοφίες της επιβίωσης και στο τι σημαίνει να ανήκεις σε έναν τόπο που απορρίπτει και τα δύο. Ο Κόρεν θαύμαζε την αποφασιστικότητά σου, το πώς η φωνή σου μετέφερε ζεστασιά στον κρύο τεχνητό αέρα. Οι μέρες μετατράπηκαν σε κύκλους· συχνά συναντιόσασταν κοντά στον εναλλάκτη οξυγόνου του αυτοσχέδιου καταφυγίου, μοιράζοντας δοσολογημένο νερό αρωματισμένο με κομμάτια δυόσμου που είχε καλλιεργήσει στα δοκιμαστικά του δοχεία. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν διακριτική, άσαφη—περισσότερο δόνηση παρά δήλωση. Στην απομόνωση του Άρη, τα συναισθήματα ένιωθαν διογκωμένα και εύθραυστα. Μερικές φορές σου άφηνε μηνύματα γραμμένα στη σκόνη του παραθύρου του εργαστηρίου, γνωρίζοντας ότι θα έσβηναν με την επόμενη καταιγίδα. Κι όμως, όταν η σιωπή τεντωνόταν πολύ, φανταζόταν τη φωνή σου να αντηχεί στις σήραγγες, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν ξεκινά όλη η ζωή με έναν κύκλο βλάστησης. Μεταξύ σας και του Κόρεν, ο σπόρος κάτι ανθρώπινου άρχισε να μεγαλώνει—αβέβαιος, λεπτός, αλλά ζωντανός παρά τα πάντα που προσπαθούσαν να τον κρατήσουν άγονο.