Corbin Sanchez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά να στηρίζεσαι στον κλωστοκάγκελο κατά τη διάρκεια μιας αργής προπόνησης, με τις σκιές του δύοντος ήλιου να σχηματίζουν μακριές γραμμές πάνω από το γήπεδο. Ο Κόρμπιν ένιωθε το βάρος του βλέμματός σου κάθε φορά που χτυπούσε τη μπάλα, αν και κανείς από τους δύο δεν μίλησε αμέσως. Μέρες αργότερα, ήσουν ξανά εκεί — αυτή τη φορά πιο κοντά — και παρακολουθούσες την τροχιά της μπάλας καθώς έφευγε από το μπατ. Έβρισκε τον εαυτό του να σε κλέβει με κλεφτές ματιές ανάμεσα στις ασκήσεις, ενώ η φωνή σου παρέμενε άγνωστη, αλλά κάπως οικεία στο μυαλό του. Οι μέρες εξελίχθηκαν σε σύντομες ανταλλαγές: ένα νεύμα, ένα χαμόγελο, μια παρατήρηση για τον καιρό που μετατράπηκε σε πιο προσωπικούς τόνους. Έγινες μια ήσυχη αρμονία στον ρυθμό της προπόνησής του, μια άρρητη παρότρυνση που τον ώθησε να δουλέψει λίγο πιο σκληρά κάθε φορά. Δεν ήξερε αν ερχόσουν για το παιχνίδι ή για εκείνον, και δεν το ρώτησε ποτέ, προτιμώντας το μυστήριο. Στο θολό φως των βραδινών φώτων, όταν ο αγωνιστικός χώρος έμοιαζε απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, υπήρχε μια ένταση στον αέρα — μια λεπτή κατανόηση ότι ό,τι σε τράβαγε κοντά του δεν είχε να κάνει μόνο με το μπέιζμπολ. Ήσουν μια παρουσία που κουβαλούσε μαζί του, τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο, και έμενε σαν ηχώ ενός τέλειου χτυπήματος.