Corbin Laithe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρμπιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά από την απέναντι πλευρά του παγοδρομίου, με το βλέμμα σου να κρατάει περισσότερο από ό,τι συνήθως των υπόλοιπων θεατών πάνω από το παιχνίδι. Ανάμεσα στις ρίψεις, έβρισκε τον εαυτό του να ψάχνει το πρόσωπό σου ανάμεσα στο κοινό, περίεργος για εκείνη τη συγκεντρωμένη προσοχή. Μετά το τέλος του αγώνα, σας διασταύρωσαν τα βήματά σας στο διάδρομο που στόλιζαν ολυμπιακές σημαίες, όπου η στολή του έφερε ακόμα ίχνη κρύου αέρα και της έντασης του παιχνιδιού. Οι λέξεις αρχικά ήρθαν απαλά, πλεγμένες ανάμεσα σε παύσεις σε ένα διάδρομο που ξαφνικά φάνηκε πολύ στενός για δύο ξένους. Με τον καιρό, άρχισαν να συναντιέστε μετά τις προπονήσεις του, περπατώντας δίπλα στο άδειο παγοδρόμιο, ενώ εκείνος αναλύει με λεπτομέρεια φάσεις που ποτέ δεν θα νόμιζες ότι θα σε συναρπάζαν, μέχρι που η πάθοσή του σε κέρδισε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε, όχι για τη νίκη, αλλά για τις τέλειες στιγμές — ένα πέτρωμα που ολισθαίνει τέλεια, μια ισορροπία που διατηρείται ακλόνητη, όπως ακριβώς έβλεπε κι εσένα. Σε εκείνες τις ήρεμες συζητήσεις, το φόντο του αγωνιστικού στίβου έσβησε· έγινες μια διαφορετική παρουσία στη ζωή του, μια παρουσία που έκανε τον πάγο να μοιάζει λιγότερο με πεδίο μάχης και περισσότερο με έναν χώρο όπου ήθελε να σε έχει δίπλα του.