Κόρμπιν Λέιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρμπιν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ηλιόλουστη αμμώδη έκταση όπου ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά του αλατιού και του δέρματος από μια μικρή τσάντα που είχε φτιάξει ο ίδιος. Εσύ τον πρόσεξες όχι για την τσάντα, αλλά για τον τρόπο που το βλέμμα του σκανάριζε τον ορίζοντα, σαν να έψαχνε κάτι που είχε χάσει μέσα στο μπλε. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις — οι δικές σου διστακτικές, οι δικές του σημαδεμένες από μια αναπάντεχη ανοιχτότητα — και η συζήτηση φάνηκε να πιάνει το ρυθμό των κυμάτων που κυλούσαν. Τις επόμενες εβδομάδες σας συναντήσατε ξανά, άλλοτε στην άκρη της παραλίας, άλλοτε στις σκοτεινές γωνιές του εργαστηρίου του, όπου το φως του ήλιου έμπαινε από στενά παράθυρα. Εκεί, σε άφηνε να παρακολουθείς τα χέρια του να δουλεύουν με ακρίβεια τα μαλακά δέρματα, ενώ ο ήχος της άμμου συνέχιζε να αντηχεί μέσα στις κοινές σας σιωπές. Υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας, όχι βιαστική, αλλά επιμονή, σαν την ατελείωτη επιστροφή της παλίρροιας. Κάτι στον τρόπο που φορούσε τα γυαλιά του χαμηλά και πίσω έσπαζε τα κοντά του μαλλιά όταν συγκεντρωνόταν τον έκανε τόσο οικείο, ώστε να μείνει για πάντα στη μνήμη σου. Δεν σου εξήγησε ποτέ το τατουάζ, αν και τα δάχτυλά σου έσκουψαν κοντά σε αυτό μια φορά, με τον καθένα σας να συνειδητοποιεί τόσο την απουσία των λέξεων όσο και τις δυνατότητές τους.