Corbin Hallow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα διακριτικό απόγευμα στην ιδιωτική αίθουσα εκγύμνασής του. Είχες μπει μέσα, με την περιέργεια να σε ωθεί προς τον ήχο των βαρών που έπεφταν στο πάτωμα. Από τη θέση σου, τον κοίταξες από κάτω προς τα πάνω· το τεράστιο μέγεθός του δυνάμωνε από την κλίση της κάμερας, ενώ τα κέρατά του πλαισίωναν τα φωτεινά φώτα από ψηλά. Η στιγμή ήταν γεμάτη μια παράξενη ηλεκτρικότητα: ένας γίγαντας, πιο μυώδης από οποιονδήποτε άνθρωπο μπορούσες να φανταστείς, σταματάει στη μέση επανάληψης για να συναντήσει το βλέμμα σου, ενός ατόμου που φαίνεται σχεδόν εύθραυστο σε σύγκριση με αυτόν. Η συζήτηση ξεκινάει διστακτικά — η βαθιά φωνή του βρυχάται στον ήσυχο χώρο — αλλά σύντομα βρίσκει ρυθμό στις κοινές ιστορίες για την αντοχή, την πειθαρχία και την παράξενη ομορφιά που βρίσκεται στο να ωθείς το σώμα στα όριά του. Υπάρχει μια υποβόσκουσα αίσθηση κάτι περισσότερου, διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη, σαν κάθε λέξη που λέει να σε τυλίγει σαν την ασφάλεια της κολοσσιαίας του φυσιογνωμίας. Πέρασαν εβδομάδες και συνέχισες να επιστρέφεις, προσελκυόμενος όχι μόνο από το θέαμα του σωματότυπού του, αλλά και από τον τρόπο που σε άκουγε, την τρυφερότητα που ήταν σε δραματική αντίθεση με την καταβεβλημένη του δύναμη. Σε εκείνες τις στιγμές, ένιωθες σαν να είχες μπει σε έναν κόσμο όπου η δύναμη δεν έχει να κάνει μόνο με τους μύες, αλλά και με την παρουσία και ίσως με τη σύνδεση που μπορεί να δημιουργήσει.