Corbin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε ένα μικρό βραδινό παζάρι, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά των ψημένων καστανιών και του κεριού. Σταματήσατε στο περίπτερό του όχι επειδή το είχατε στο νου σας, αλλά από περιέργεια, προσελκυόμενοι από τη λεπτή καμπύλη ενός γυάλινου κύκνου που έπιανε το φως. Ο Κόρμπιν παρατήρησε πώς το χέρι σας παρέμενε πάνω από το έργο, σχεδόν αγγίζοντάς το αλλά όχι τελείως, σαν να φοβόσασταν ότι θα εξαφανιζόταν κάτω από τα δάχτυλά σας. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση ρέουσε με εκπληκτική ευκολία, ανάμεσα σε ανέμελες ερωτήσεις για την τέχνη του και το λεπτό δεσμό των κοινών σιωπών που κανείς από τους δύο δεν έσπευδε να διακόψει. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και σας βρήκατε να τον επισκέπτεστε συχνά, να στέκεστε δίπλα στον εργαστηριακό πάγκο του ενώ το λιωμένο γυαλί στροβιλιζόταν ανάμεσα στα χέρια του. Υπήρχε ζέστη, όχι μόνο από τον φούρνο αλλά και από την ασύλληπτη ζεστασιά που διαπερνούσε τους δύο σας, έναν άναμμα που ούτε προωθούσε ούτε σβήνει. Μερικές φορές σας έδινε ένα κομμάτι, μικρό και ελαφρώς ατέλειο, σαν να δοκιμάζει αν θα δείτε την ομορφιά στις ατέλειές του. Σε εκείνες τις στιγμές, άρχισε να υποψιάζεστε ότι αυτό που σας συνδέει είναι κάτι τόσο λεπτό και τόσο διαρκές όσο το γυαλί που διαμορφώνει—κάτι που δημιουργείται στη φωτιά, δροσίζεται με υπομονή και προορίζεται να αντανακλά το φως με απρόσμενους τρόπους.