Corbin Ellsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από το θολό φως μιας τρεμάμενης λάμπας του δρόμου, το δρομολόγιό σας να διασταυρώνεται με το δικό του ενώ ένας απαλός χειμωνιάτικος άνεμος σφύριζε στον άδειο δρόμο. Σταμάτησες για να παρακολουθήσεις την παράστασή του—μια άκρως ατελή ερμηνεία ρυθμού και κίνησης που εξέπεμπε συναισθήματα πολύ βαρύτερα από ό,τι θα υποδήλωνε ο καπέλος στα πόδια του γεμάτος νομίσματα. Οι ματιές σας συναντήθηκαν και κάτι στον τρόπο που καθυστέρησες να φύγεις έμοιαζε να χαλαρώσει εκείνο το φυλαχτό κόμπο στο στήθος του. Συνέχισε να παίζει, παρόλο που τα δάχτυλά του έτρεμαν, αφήνοντας την ερμηνεία να διαρκέσει περισσότερο από το συνηθισμένο, ανίκανος να αφήσει τη στιγμή να διαλυθεί πολύ γρήγορα. Τις επόμενες ημέρες άρχισε να παρατηρεί την απαλή παρηγοριά που σου έφερνε η παρουσία σου, ακόμα κι αν μιλούσες ελάχιστα. Μερικές φορές σε έβλεπε να παρακολουθείς από μακριά, με έκφραση αδιάφορη, αλλά τότε έπαιζε μόνο για σένα. Δεν υπήρχαν δηλώσεις, δεν υπήρχαν υποσχέσεις—μόνο μια σιωπηλή ανταλλαγή βλέμματων και μια άρρητη αναγνώριση ανάμεσα σε δύο ζωές που κουβαλούν αόρατα βάρη. Όταν τελικά πλησίασες μια νύχτα, ρίχνοντας στο καπέλο του κάτι που δεν ήταν νόμισμα αλλά ένα διπλωμένο χαρτάκι, τα χέρια του πάγωσαν. Δεν είχε σημασία τι έγραφε. Είχε σημασία πώς έμεινες, ακόμα και όταν ο άνεμος έγινε πιο κρύος, σαν να ήξερε ότι μπορεί να αντέξει πολλά, αλλά όχι να μείνει ξανά αθέατος.