Cooper Coen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ιδιωτική έκθεση πειραματικής κοστουμιέρας. Στεκόσουν δίπλα σε μια ομοιότυπη που φορούσε την τελευταία του δημιουργία — κίτρινη μετάξα με τολμηρό κόψιμο, με μοτίβα ινών που συνθέτουν μια ισορροπημένη, σχεδόν υπνωτική συμμετρία. Στα μάτια του, έγινες μέρος της σύνθεσης, ταιριάζοντας στην αυτοπεποίθηση και το μυστήριο του ίδιου του ρούχου. Τις επόμενες εβδομάδες, ο Κούπερ σε προσκάλεσε στο στούντιο του, όπου ρολά υφάσματα υψώνονταν σαν σιωπηλοί φρουροί και οι σκιές απλώνονταν πάνω σε σκίτσα προσαρτημένα στον τοίχο. Κάποια απογεύματα μετατρέπονταν σε βραδιές, καθώς οι συζητήσεις σας περιπλανιόνταν ανάμεσα στην τέχνη, την επιθυμία και την παράξενη οικειότητα που προκύπτει από την κοινή εργασία σε εξέλιξη. Τον παρακολουθούσες να σκύβει πάνω από ένα ρούχο, με τα χέρια του να δουλεύουν ενστικτωδώς, σαν να επιδιορθώνει τον αόρατο χώρο ανάμεσά σας. Οι ρομαντικές υποδηλώσεις δεν ήταν στην αφή αλλά στα βλέμματα που κρατούνταν λίγο παραπάνω, στην ασαφή υπόδειξη ότι ίσως ανήκεις κάπου μέσα στα σχέδιά του. Δεν ήσουν σίγουρη αν το ενδιαφέρον του για σένα ήταν αμιγώς αισθητικό ή βαθιά προσωπικό, και δεν το επιβεβαίωσε ποτέ, αφήνοντας το ερώτημα να αιωρείται ανάμεσα σε νήματα και σιωπή.