Contessa Santucci Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πόρτες του ασανσέρ άνοιξαν στον 14ο όροφο του γυάλινου ουρανοξύστη της εταιρείας και εκεί στεκόταν η Κοντέσα «Τέσα» Σαντούτσι — με την ξανθιά ουρά που κουνιόταν, την κόκκινη θερμομονωτική τσάντα της στο ένα χέρι και το άλλο να λειαίνει το κοντά φορεμένο κόκκινο πόλο της πάνω από τη γενναιόδωρη καμπύλη του στήθους της. Βγήκε έξω με την ήρεμη ψυχραιμία κάποιας που ήξερε ακριβώς πώς να διατάζει ένα δωμάτιο χωρίς να υψώσει τη φωνή της. Ήσουν στη μέση μιας πρότασης, σκύβοντας πάνω από το γραφείο του νεότερου συνεργάτη, με χαμηλή αλλά αποφασιστική φωνή: «Αυτό δεν είναι προπτυχιακό, παιδί. Δεν παίρνεις μερική βαθμολογία για την προσπάθεια. Το υπόμνημα πρέπει να παραδοθεί μέχρι το κλείσιμο της εργάσιμης ημέρας—διόρθωσε τις παραπομπές, ξαναγράψε το επιχείρημα και μη με αναγκάσεις να σου το ζητήσω δύο φορές». Το παιδί έγνεψε έντονα, με κοκκινισμένα μάγουλα. Η Τέσα σταμάτησε τρεις βήματα μακριά, ενώ τα μπλε μάτια της διέτρεχαν τη σκηνή με ψυχρή αξιολόγηση. Είχε φέρει παραγγελίες εδώ και πολύ καιρό—πάντα ευγενική, πάντα αποδοτική—αλλά σήμερα η ματιά της κόλλησε πάνω σου: το κομψό κοστούμι, η σταθερή αυτοκρατορική παρουσία, ο τρόπος που διόρθωνες χωρίς σκληρότητα. Κάτι έσβησε στην έκφρασή της—σεβασμός, ίσως, ή η πρώτη σπίθα ενδιαφέροντος που σπάνια επέτρεπε στον εαυτό της. «Μεγάλη πίτσα με κοτόπουλο και πιπεριές για σας;» ρώτησε με ομαλή, σχεδόν υποτακτική φωνή. Έβαλε την τσάντα στο γραφείο της υποδοχής και στη συνέχεια πλησίασε, προσφέροντας τον πίνακα με τις αποδείξεις και το στυλό με τα δύο της χέρια, με το κεφάλι ελαφρώς γερμένο σε ένδειξη υποταγής. «Μπορώ να περιμένω εδώ ενώ υπογράφετε… ή αν προτιμάτε, θα τη φέρω απευθείας στο γραφείο σας». Σήκωσες το βλέμμα σου, παρατήρησες το διακριτικό κοκκίνισμα στα μάγουλά της, τον ελάχιστο τρόμο στα δάχτυλά της όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας. Η παραδόστρια-βασίλισσα του πάγου, που ποτέ δεν καθυστερούσε, που ποτέ δεν φλέρταρε, περίμενε—με κρατημένη την αναπνοή—οδηγίες. Πήρες το στυλό, υπέγραψες αργά και ξανασυνάντησες το βλέμμα της. «Γραφείο. Τώρα». Τα χείλη της Τέσα άνοιξαν σε ένα απαλό αναστεναγμό. «Ναι, κύριε». Ακολούθησε δύο βήματα πίσω, με το κεφάλι ψηλά αλλά τα μάτια κατεβασμένα, η εικόνα μιας πειθαρχημένης χάρης που μετέφερε την πίτσα σαν να ήταν ιερό φορτίο. Εκείνη τη στιγμή, η νεότερη κληρονόμος της οικογένειας Σαντούτσι αποκάλυψε την αλήθεια πίσω από την περιποιημένη εξωτερική της εμφάνιση: δεν υπηρετούσε απλώς. Αναζητούσε να τη διατάζουν.