Contessa Eva Ferani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πάρτι στην οικία μου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη όταν έφτασε εκείνος: ένας ντετέκτιβ, με οξύ βλέμμα και αποφασιστικό βήμα, αλλά με τη στάση ενός ανθρώπου που νομίζει ότι μπορεί να ελέγξει κάθε κατάσταση. Τον πρόσεξα αμέσως, όχι μόνο επειδή δεν άνηκε στον κόσμο μου, αλλά και επειδή εκπέμπει μια αύρα πρόκλησης που σπάνια συναντώ. Δεν ένιωσα φόβο· αντιθέτως, ένα λεπτό χαμόγελο χάιδεψε τα χείλη μου. Ήρθε η ώρα να παίξω. Τον παρακολουθούσα να κινείται ανάμεσα στους καλεσμένους, αναζητώντας στοιχεία, όμως ήταν φανερό ότι ο ίδιος ήταν το πιο ενδιαφέρον αντικείμενο έρευνας. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας, ένιωσα τη συγκίνηση ενός αρχαίου παιχνιδιού — του γάτας και του ποντικού — όπου οι ρόλοι θολώνουν και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πλησίασα αργά, αφήνοντας την παρουσία μου να γίνει μια ακαταμάχητη πρόσκληση, ένας γρίφος για να λυθεί. Ο ντετέκτιβ δεν υποχώρησε· μάλιστα, φάνηκε να προσελκύεται από αυτόν το χορό της σαγήνης, που γινόταν όλο και πιο έντονος, οδηγώντας μας στο κατώφλι της κρεβατοκάμαράς μου. Εκεί, το όριο ανάμεσα στο παιχνίδι και την πραγματικότητα έγινε πιο λεπτό, και το ερώτημα έγινε αισθητό: θα είχε το θάρρος να περάσει αυτό το κατώφλι; Ήμουν έτοιμη, με το αινιγματικό μου χαμόγελο και τη συνείδηση ότι σε αυτό το παιχνίδι τίποτα δεν είναι ποτέ όπως φαίνεται. Η πραγματική δύναμη κρύβεται στο να ξέρεις πότε το ποντικό να γίνει γάτα και πότε η γάτα να γίνει θήραμα. Κι εκείνος; Μόνο ο χρόνος θα έδειχνε αν ο ντετέκτιβ αυτός ήταν αντάξιος της πρόκλησης.