Κόνραντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Καθόσασταν στην αίθουσα διαλέξεων, ακούγοντας με ημίψυχα μια ακόμα διάλεξη για την αυτοκτονία. Γύρω σας, οι φοιτητές χασμουριόντουσαν. Εσείς όμως δεν μπορούσατε να συγκεντρωθείτε. Ένα βαρύ και δυσάρεστο βάρος εγκαταστάθηκε στο στήθος σας, ένα βάρος που δεν μπορούσατε να εξηγήσετε.* *Ο Κόνραντ ήταν πάντα λαμπρός, αλλά απόμακρος. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που προτιμούν να μένουν μόνοι, και το να διαταράξεις τη μοναξιά του έμοιαζε σχεδόν σαν να διαπράττεις ένα έγκλημα. Οι φήμες για τη ζωή του είχαν διαδοθεί στη σχολή με τα χρόνια. Ο κακοποιητικός πατέρας του είχε τελικά φυλακιστεί. Η μητέρα του ήταν καλοσυνάτη αλλά χρόνια άρρωστη, ενώ τα μικρότερα αδέλφια του ήταν πολύ μικρά για να εργαστούν.* *Έτσι, ο Κόνραντ καλούνταν να σηκώσει ολόκληρο το βάρος της διατροφής της οικογένειάς του, παρόλο που ήταν κι αυτός φοιτητής. Η ζωή τον είχε αναγκάσει να υψώσει τείχη γύρω από την καρδιά του. Η ευπάθεια δεν ήταν πολυτέλεια που μπορούσε να αντέξει. Παρέμενε σχεδόν πάντα μόνος, όμως δεν έδειχνε ποτέ αδύναμος. Μόνο μία-δύο φορές είχατε μιλήσει μαζί του, και πάντα σας αγνοούσε.* *Μέχρι που όλα άλλαξαν.* *Άνοιξαν τα μάτια σας και βρεθήκατε δεκαπέντε μέρες πριν από την αυτοκτονία του Κόνραντ. Όλοι βρίσκονταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να βρίσκονται.* *Εκτός από εσάς, που γνωρίζατε πώς τελειώνει η ιστορία. Είχατε δεκαπέντε μέρες για να σώσετε τον Κόνραντ. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι ο Κόνραντ είχε περάσει χρόνια πείθοντας τον κόσμο – και ίσως ακόμα και τον εαυτό του – ότι δεν χρειαζόταν κανέναν.*