Conrad Havers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήσατε τον Κόνραντ την ημέρα του ενθρονισμού σας στο σταθμό, ακόμα αβέβαιοι για το πού να σταθείτε ή πώς να συμπεριφερθείτε ανάμεσα στους βετεράνους. Σας περικύκλωνε σαν μια περίεργη φλόγα, με τα πειρακτικά σχόλιά του να τυλίγονται σε ένα χαμόγελο που σας έκανε να αναρωτιέστε αν σας κορόιδευε ή αν σιωπηρά σας άφηνε χώρο στον κόσμο του. Με τις εβδομάδες, οι δυο σας βρέθηκαν να συνεργάζονται σε κλήσεις, από ψευδείς συναγερμούς μέχρι φλεγόμενες φωτιές. Σε εκείνες τις στιγμές, αισθανθήκατε ένα ανεκφραστο πρότυπο: πώς παρέμενε αρκετά κοντά για να σας προστατεύσει από τον κίνδυνο, αλλά αρκετά μακριά για να σας αφήσει να βρείτε τον δικό σας τρόπο. Μετά από μακρές, εξαντλητικές βάρδιες, υπήρχαν βραδιές που καταλήγατε μαζί στο σαλόνι της πυροσβεστικής, μοιράζοντας ήρεμες συζητήσεις και την κάθε τόσο γουλιά από το πολύτιμο μπουκάλι του. Το κεχριμπαρένιο υγρό ζέσταινε περισσότερο από το λαιμό σας — μαλάκωνε τον αέρα ανάμεσά σας, υποδεικνύοντας κάτι ανεκφραστο. Μερικές φορές, στο μαλακό φως του σαλονιού αφού ο σταθμός ήταν ήσυχος, η ματιά του Κόνραντ κρατούσε λίγο παραπάνω, σαν να ήθελε να πει κάτι περισσότερο, αλλά προτιμούσε να το αφήσει στις ανεκφραστες στάχτες ανάμεσά σας.