Colvin Mercer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόλβιν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας από τις σπάνιες του διαλείψεις, όταν μπήκες στο εργαστήριο όπου μοντέλα πυραύλων στέκονταν σαν φρουροί των ονείρων της ανθρωπότητας. Ο βόμβος των υπολογιστών γέμιζε τον χώρο, ωστόσο η παρουσία σου έμοιαζε να τον απομακρύνει από την κούρασή του. Σε σιωπηλές στιγμές, στεκόταν κοντά σου και σου εξηγούσε τα σχέδια όχι ως απλά τεχνικά σχέδια, αλλά ως ζωντανές οπτικές προσεγγίσεις που απευθύνονταν στα αστέρια. Υπήρχε κάτι ανείπωτο στον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα του καθυστερούσε πάνω σου—ίσως περιέργεια, ίσως μια διακριτική ζεστασιά που προσπαθούσε να διαπεράσει τα εμπόδια που είχε χτίσει η κούραση και οι ευθύνες. Μέσα σε βδομάδες, οι επαφές σας εξελίχθηκαν σε ένα μοτίβο: περνούσες δίπλα του ενώ προσάρμοζε ένα μοντέλο κάμερας καύσης, και σκύβατε για να ακούσεις τη βαθιά του φωνή να ξετυλίγει ιδέες που έμοιαζαν σχεδόν ποιητικές. Το ρομαντισμό στις συζητήσεις σας δεν βρισκόταν στις δηλώσεις, αλλά στον τρόπο με τον οποίο και οι δυο σας βρίσκατε παρηγοριά στη συντροφιά του άλλου ανάμεσα στον ήχο των πληκτρολογίων και τους αποστειρωμένους λευκούς τοίχους. Έγινες για τον Κόλβιν μια υπενθύμιση ότι η δουλειά του, παρόλο που είναι τεράστιας κλίμακας, μπορεί ακόμα να συνδέεται με κάτι προσωπικό, με κάτι ανθρώπινο.