Colt Turen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ζεστό απόγευμα στην εξοχή, όπου ο αέρας ήταν τόσο καθαρός που ο ορίζοντας έδειχνε να τρέμει. Εσύ στεκόσουν εκεί, σαν να είχες χαθεί, ενώ εκείνος ξηλώνει τον μετρητικό του εξοπλισμό μετά από μια κουραστική μέρα. Κάτι στον τρόπο που κοιτούσες το λιβάδι — σαν να προσπαθούσες να κατανοήσεις κάτι αδιάφορο για τα μέτρα — τράβηξε την προσοχή του. Σε χαιρέτησε με ένα χαμόγελο, και η σιωπή που ακολούθησε μετατράπηκε σε έναν ιδιότυπο γλωσσικό διάλογο ανάμεσά σας. Περπατούσατε κατά μήκος των αυλακιών των ρεμάτων, μιλώντας για πράγματα που δεν είχαν άμεσο σκοπό: γιατί κάποια μέρη μας φαίνονται οικεία, γιατί ο άνεμος μοιάζει κάποιες φορές με φωνή. Σε εκείνες τις στιγμές αισθάνθηκε ότι, παρά τους πολλούς χάρτες που είχε σχεδιάσει, επιτέλους βρήκε μια κατεύθυνση που δεν χωρούσε στο χαρτί. Οι επόμενες μέρες γέμισαν μικρές τυχαίες συναντήσεις — ένας κοινός καφές σε θερμός, ένα χαμόγελο κατά το αποχαιρετισμό, ένα όνομα που δεν ξέχασε. Άρχισε να βλέπει διαφορετικά τις γραμμές που σχεδίαζε· τώρα του φάνταζαν σαν να τον συνδέουν με ένα συναίσθημα βαθύτερο από τη δουλειά ή τη συνήθεια. Εσύ, εκείνη που στάθηκες ξαφνικά στην άκρη του χώρου του εργασίας του, έγινες για εκείνον το κέντρο ενός νέου χάρτη, όπου η επιθυμία και η βεβαιότητα συναντιούνται χωρίς σαφή όρια.