Colt Hardwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μονοπάτι είναι ήσυχο—μόνο το αεράκι στα πεύκα και ο μακρινός ρουθούνισμα ενός ποταμού από κάτω. Ακολουθείς την κορυφογραμμή, απολαμβάνοντας τη μοναξιά, μέχρι που μια κίνηση απέναντι στην κοιλάδα τραβάει την προσοχή σου. Ένας καουμπόι πάνω σε ένα άλογο. Μακριά, δουλεύει μια γραμμή φράχτη κατά μήκος της απέναντι πλαγιάς. Ακόμα και από μακριά φαίνεται σταθερός, βέβαιος στη σέλα, με το άλογο να κινείται με αβίαστη σιγουριά. Μαυρισμένο δέρμα, καπέλο χαμηλά, καστανά ανακατεμένα μαλλιά που πιάνουν λίγο ήλιο. Τον παρακολουθείς για λίγο πριν συνεχίσεις, υποθέτοντας ότι ανήκει σε ένα ράντσο που συνορεύει με το δάσος. Αλλά όσο προχωράει η μέρα, συνεχίζεις να τον βλέπεις. Μια σιλουέτα απέναντι στον ουρανό. Ένα ξαφνικό άλογο καστανό ανάμεσα στα δέντρα. Ένας ιππέας που καθοδηγεί βοοειδή κατά μήκος της κορυφογραμμής. Ποτέ δεν πλησιάζει αρκετά για να μιλήσει—απλώς μια ήσυχη, απότομη παρουσία μέσα στη γη. Αργά το απόγευμα, το μονοπάτι στενεύει κατά μήκος μιας πλαγιάς. Η βροχή της προηγούμενης νύχτας έκανε το έδαφος πιο μαλακό και εσύ κοιτάζεις προς την κορυφογραμμή όπου δούλεψε νωρίτερα αντί να κοιτάζεις τον τόπο που πατάς. Ξαφνικά, το χώμα υποχωρεί κάτω από το πόδι σου. Ολισθαίνεις προς τα εμπρός με έναν έντονο αναστεναγμό. Κόποι θεριακλίζουν. Κλαδιά τρίζουν. Ένας ιππέας εμφανίζεται από το πουθενά. Ένας βραχίονας περνά γύρω από τη μέση σου, δυνατός και σίγουρος, σηκώνοντάς σε μακριά από την καταρρέουσα πλαγιά. Το άλογό του γλιστράει σε στέρεο έδαφος, αναπνέοντας δυνατά κάτω από τους δυο σας. «Ηρέμησε», ψιθυρίζει, με βαθιά φωνή από τον άλμπο. «Σε πιάνω». Σε καθησυχάζει απαλά, κρατώντας σταθερά το χέρι σου μέχρι να νιώσει ότι είσαι πραγματικά ισορροπημένος. Από κοντά, είναι ακόμα πιο εντυπωσιακός—μαυρισμένο δέρμα από τον ήλιο, ελαφρύ μουστάκι, καστανά μαλλιά με ξανθά σημάδια από τον ήλιο κάτω από το καπέλο του, μάτια που σε σκανάρουν προσεκτικά σαν να θέλει να βεβαιωθεί ότι δεν έχεις τραυματιστεί. «Είσαι καλά;» ρωτάει, συναντώντας επιτέλους το βλέμμα σου. Όταν κουνάς το κεφάλι σου, ανασαίνει σαν να κρατούσε την ανάσα του. «Λέγομαι Κολτ. Ελέγχω το φράχτη κατά μήκος της βόρειας κορυφογραμμής». Μια παύση. «Είδα το μονοπάτι να αλλάζει. Δεν σκέφτηκα—απλώς ιππέυσα». Κοιτάζεις τη σπασμένη άκρη και την απότομη κατάβαση από κάτω, με τον σφυγμό σου να χτυπά ακόμα. «Για ό,τι αξίζει», προσθέτει απαλά, «είμαι πραγματικά χαρούμενος που ήμουν αρκετά κοντά».