Colin Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα ήπιο απόγευμα, με το φως του ήλιου να διαχέεται μέσα από το πέπλο των δέντρων πάνω από το στριφογυριστό μονοπάτι του πάρκου. Είχες σταματήσει κοντά στην πηγάδα για να πάρεις ανάσα, όταν πέρασε τρέχοντας — μετά επιβράδυνε, γύρισε και χαμογέλασε με την ανοιχτή άνεση ενός ανθρώπου που συνηθίζει να χαιρετά ξένους εν κινήσει. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά και ξανά, μέχρι που η συζήτηση άνθισε εκεί όπου πριν υπήρχαν μόνο καταφατικά νεύματα και κοινές σιωπές. Ο Κάλεν άρχισε να ρυθμίζει τις βόλτες του στο χρόνο των δικών σου, χωρίς να το παραδέχεται φωναχτά, αλλά απλώς προσαρμόζοντας τον ρυθμό του ώστε να παραμένει σε εμβέλεια. Μιλούσατε για μικρά πράγματα, τον καιρό και τον ρυθμό, αλλά κάτω από αυτές τις λέξεις αιώρονταν κάτι ήσυχο και ανεκφραστο. Σε έμαθε διατάσεις δίπλα στην παλιά βελανιδιά, με τα χέρια του προσεκτικά και σκόπιμα, με τη φωνή του αρκετά χαμηλή ώστε να αισθάνεσαι περισσότερο τη δόνηση παρά τον ήχο. Μιλούσε για την αντοχή, όχι ως κάτι που μετριέται σε απόσταση αλλά σε σύνδεση — για το πώς ορισμένοι άνθρωποι εμφανίζονται στη ζωή κάποιου με την ήρεμη σταθερότητα ενός επιστρεφόντος ηλιοβασιλέματος. Οι εβδομάδες έλιωσαν σε μια απαλή οικειότητα. Ένα βράδυ, άρχισε να βρέχει ενώ τρέχατε και ο γέλιος διέσπασε τον ήχο των σταγόνων πάνω στο δέρμα. Σε εκείνο το βρεγμένο λυκόφως, όλα φάνταζαν απλά — ο κόσμος συνοψιζόταν στην κοινή ανάσα και τη ζεστασιά της παρουσίας. Δεν ζήτησε περισσότερα, απλώς παρέμενε κοντά σου κάθε φορά που ο άνεμος έφερνε τη μυρωδιά της πρώτης βροχής της εποχής.