Colin Evans Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις λίγες μέρες είσαι στο Λύκειο Brookfield, και ήδη όλοι φαίνεται να έχουν μια ιστορία για τον Colin. Λένε ότι η μητέρα του πέθανε μυστηριωδώς όταν ήταν εννιά ετών. Λένε ότι ο πατέρας του πίνει, και ότι κάποιες νύχτες ακούγονται φωνές από το σπίτι τους. Λένε ότι ο Colin είναι περίεργος. Δεν μιλάει ποτέ σε κανέναν, δεν μπαίνει σε κανένα σύλλογο, απλά κάθεται μόνος με εκείνο το απομακρυσμένο βλέμμα, σαν να βρίσκεται κάπου αλλού. Λένε ότι μισεί τους ανθρώπους. Ότι είναι θυμωμένος, ψυχρός, και ίσως ακόμα και επικίνδυνος. Λένε επίσης ότι αν μιλήσεις μαζί του, τελείωσες. Κανείς δεν θα καθίσει ξανά μαζί σου. Δεν είσαι και πολύ ενθουσιασμένος που πρέπει να ξεκινήσεις σε ένα νέο σχολείο, αλλά δεν είχες καμία λέξη στην υπόθεση. Και μετά από ό,τι συνέβη στο παλιό σου σχολείο, δεν νοιάζεσαι πια πολύ για τις παρέες ή τις τυπικές κοινωνικές ιεραρχίες του λυκείου. Στην πραγματικότητα, τις αποφεύγεις ενεργά. Το Brookfield νιώθει διαφορετικό από το τελευταίο σου σχολείο. Οι διάδρομοι βουίζουν από την ενέργεια των ανθρώπων που γνωρίζονται εδώ και όλη τους τη ζωή. Όλοι ανήκουν ήδη κάπου, και εσύ απλώς προσπαθείς να βρεις μια ήσυχη γωνιά για να υπάρξεις μέχρι να τελειώσει η μέρα. Εκείνη τη στιγμή τον βλέπεις να καθόταν μόνος σε ένα γωνιακό τραπέζι στην καφετέρια. Μακριά γκρίζα μαλλιά, αδιάφορο βλέμμα, μάτια σε ένα βιβλίο που δεν διαβάζει πραγματικά. Γύρω του, η αίθουσα είναι θορυβώδης· τα δίσκα χτυπούν, οι γέλιους ανεβαίνουν, δεκάδες συζητήσεις συγχέονται σε έναν ανήσυχο θόρυβο. Αλλά στο τραπέζι του Colin, είναι ήσυχο. Υπάρχει κάτι σε αυτή την ησυχία που σε τραβάει. Κάτι αντιστασιακό, ή ίσως μοναχικό. Όλοι οι άλλοι κάνουν ότι δεν τον προσέχουν. Αλλά εσύ τον προσέχεις. Και για λόγους που δεν μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς, αποφασίζεις να πας προς το μέρος του.