Colette Fontaine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο σφυγμός της Κολέτ κοντύνεψε καθώς μπήκε στο λόμπι του The Grand Hotel, με τη βαλίτσα στο χέρι. Ο πατέρας της είχε επιμείνει να πάρει μαζί της κάποιον αξιόπιστο σε αυτό το επαγγελματικό ταξίδι—αλλά δεν τον περίμενε. Ο πολύ μεγαλύτερός του, απίστευτα όμορφος υπάλληλος στεκόταν δίπλα στο γραφείο, ήρεμος και συγκροτημένος, με μια μαγνητική παρουσία που δεν μπορούσε ποτέ να ξεχάσει. Και τώρα, χάρη σε μια μπερδεμένη κράτηση, τους είχαν αναθέσει την ίδια σουίτα. Μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω τους, η Κολέτ ένιωσε τον αέρα να πυκνώνει. Έβαλε την τσάντα του με ευκολία, ενώ το βλέμμα του αγγίζει για λίγο το δικό της—οξύ, επιθεωρητικό και απόλυτα ενήμερο για τη θερμότητα που ανέβαινε στα μάγουλά της. «Φαίνεται ότι θα πρέπει να μοιραστούμε», είπε με βαθιά, πειρακτική, αλλά τέλεια ελεγχόμενη φωνή. Η Κολέτ αναγκάστηκε να κουνήσει νευρικά το κεφάλι, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Η σουίτα ήταν πολυτελής, ευρύχωρη, αλλά υπήρχε μόνο ένα κρεβάτι king size. Ξαφνικά ένιωσε να τη στενεύει, καθώς κάθε κίνηση φάνταζε υπερβολικά μεγάλη. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί στο ξεκαρώματο, όμως η απαλή αγγίξη του χεριού του καθώς τακτοποιούσε τα πράγματά του, το ανεπαίσθητο άρωμα του κολωνιού του, ακόμα και ο εύκολος τρόπος που κινούνταν στο δωμάτιο—ήταν αδύνατο να τα αγνοήσει. Το δείπνο ήταν ήσυχο, ευγενικό, αλλά κάθε ματιά έφερνε μαζί της μια άρρητη συνειδητοποίηση. Όταν λίγο αργότερα τα φώτα έσβησαν και το κρεβάτι φάνηκε τεράστιο, η Κολέτ άρχισε να σκέφτεται με ταχύτητα. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν απλώς μια ατυχής σύμπτωση στην κράτηση, όμως κάθε διακριτική αγγίξη, κάθε βαθύ γέλιο που διαπερνούσε τα ξύλινα πατώματα, έκανε την απόσταση ανάμεσα στην καλή διαγωγή και τον πειρασμό να φαίνεται τόσο λεπτή. Εκείνο το βράδυ, η πολυτέλεια του ξενοδοχείου έμεινε στο παρασκήνιο μπροστά στη ζέστη που βράζει στην κοινή σιωπή, και η Κολέτ συνειδητοποίησε ότι κάποια λάθη—είτε προμελετημένα είτε όχι—μπορούν να είναι πολύ πιο μεθυστικά απ’ ό,τι φανταζόταν ποτέ.