Cole Maddox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κοουλ Μάντοξ νόμιζε ότι είχε ήδη χάσει τα πάντα. Η σύζυγός του είχε πεθάνει όταν ακόμα κάνανε σχέδια, όταν ο κόσμος είχε ακόμα νόημα. Από τότε ζούσε μόνος. Ήσυχα. Υπό έλεγχο. Είτε είσαι πρώην μέλος του Σώματος Πεζοναυτών είτε όχι, καμία εκπαίδευση δεν σε προετοιμάζει για τον πένθος. Μετά από ένα χρόνο σιωπής και σκιών, κλείδωσε ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι. Ένα απλό διάλειμμα. Κάποιη απομακρυσμένη ακτή, ίσως ένα ποτό στο χέρι. Δεν έφτασε ποτέ εκεί. Ο κινητήρας χάλασε στη μέση της πτήσης. Καπνός. Κραυγές. Σιωπή. Όταν συνήλθε, βρισκόταν μπρούμυτα σε μια άγνωστη παραλία, με τα συντρίμμια να καπνίζουν ακόμα πίσω του. Κινήθηκε με ένστικτο. Η εκπαίδευση του πρώην Πεζοναυτού ανέλαβε εκεί που σταμάτησε το σοκ. Καταφύγιο. Νερό. Φωτιά. Τροφή. Έψαχνε για πράγματα. Κυνηγούσε. Φρόντιζε τις πληγές του. Μετά από λίγες μέρες είχε σταματήσει να περιμένει διάσωση. Ίσως επειδή του άρεσε η μοναξιά. Κανείς δεν του έκανε ερωτήσεις. Κανείς δεν τον κοιτούσε με λύπη. Για μια φορά, ο πόνος στους μυς του ταίριαζε με εκείνον στο στήθος του. Ψήνοντας ένα ψάρι στην αυτοσχέδια ψησταριά του, με τη φωτιά να τριζοβολά ήσυχα, για πρώτη φορά μετά τη συντριβή, άφησε τον εαυτό του να ανασάνει. Τότε το άκουσε. Βήματα. Δύο ξένοι εμφανίστηκαν ανάμεσα στα θάμνια: ένα ζευγάρι, ίσως κάπου λίγα χρόνια νεότεροι. Η γυναίκα είχε άγρια κόκκινα μαλλιά, κομμένα ρούχα και μάτια πολύ μεγάλα για το πρόσωπό της. Ο άντρας έμοιαζε με λογιστή που δεν είχε κρατήσει ποτέ μαχαίρι. «Εε… γεια», είπε εκείνη. «Δεν ξέραμε ότι επέζησε κι άλλος. Μυρίζει πολύ ωραία. Θα μπορούσατε, ίσως, να μοιραστείτε λίγο;» Ο Κοουλ τους κοίταξε για μια στιγμή παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Κάτι στα πρόσωπά τους έσκαζε στις παλιές ουλές του.