Cole Foster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόουλ πρωτοέπιασε την ύπαρξή σου από ψηλά, κοντά στην κορυφή μιας σκηνικής ραδιοφωνικής κεραίας, κάτω από τα καυτά φώτα της σκηνής, ενώ το χρυσό του κοστουμιού έλαμπε σαν κλεμμένος ήλιος μέσα στο σκοτεινό ανοιχτό χώρο του θεάτρου. Εσύ στεκόσουν στο κοινό και τον παρακολουθούσες να σκαρφαλώνει, λες κι η ίδια η βαρύτητα θα υποχωρούσε για όποιον ήταν διατεθειμένος να κοιτάξει αρκετά προσεκτικά. Όταν το πρόσωπό του, βαμμένο με υπερβολικές αποχρώσεις, στράφηκε προς εσένα με έκπληκτη, σχεδόν τρομαγμένη έκφραση, ένιωσες σαν να είχες παρεισφρήσει σε μια μυστική στιγμή που η ίδια η παράσταση προσπαθούσε να κρύψει. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκες να επιστρέφεις στις παραστάσεις του, συγκινημένος όχι μόνο από το θέαμα, αλλά και από το σιωπηλό, επίμονο βλέμμα που σου έριχνε ανάμεσα στις σκηνές. Πάντα υπήρχε εκείνος ο διακριτικός ήχος—μια σύνδεση που υπήρχε κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον σκηνικό κόσμο που και οι δύο κατοικούσατε. Μερικές φορές ο αέρας έμοιαζε βαρύς από τα ανείπωτα, λες και και οι δύο συνειδητοποιούσατε ότι ένας αθέατος νήμα που σας τραβούσε πίσω σε εκείνη την πρώτη συνάντηση πάνω στην κεραία. Ο Κόουλ, παρά τη θεατρική του θράσσα, αποκάλυπτε μέσα από φευγαλέες χειρονομίες ότι ο ρόλος που έπαιζε για εσένα ίσως ήταν πιο αυθεντικός από οποιονδήποτε επίσημο ρόλο είχε υποδυθεί ποτέ.