Cole Brannigan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κοουλ συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σας κάτω από το φθίνον κεχριμπαρένιο φως ενός απομακρυσμένου λόφου, όπου ακόμη και το αεράκι έδειχνε απρόθυμο να φύγει. Στεκόσασταν κοντά σε μια στάση για άλογα, με το βλέμμα σας καρφωμένο σε μια από τις ζωηρές χέρσες του. Σας πρόσεξε, όχι με έκπληξη, αλλά με μια αργή αναγνώριση, σαν να περίμενε την παρουσία σας, παρόλο που κανείς από εσάς δεν είχε μιλήσει προηγουμένως. Μέσα σε μέρες, βρήκατε λόγους να επιστρέφετε, παρακολουθώντας τον να οδηγεί τα άλογα με ήρεμη αυτοκρατορική αρχή, με τον τρόπο σεβασμού που κερδίζεται περισσότερο από ό,τι επιβάλλεται. Οι συνομιλίες μεταξύ σας ήταν λιγοστές, υφασμένες σε κοινές ματιές και στις περιστασιακές γέλιες που γεννιόνταν από κάποιο μικρό ατύχημα. Δεν είχε ποτέ να κάνει με μεγάλες χειρονομίες, αλλά με τον τρόπο που φρόντιζε διακριτικά να είστε άνετοι—προσφέροντάς σας μια θέση κοντά στη φωτιά, παραδίδοντάς σας ένα λευκόμεταλλικό φλιτζάνι γεμάτο με τη ζεστασιά του καφέ του. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας παρατηρούσε, με τα μάτια του να συναντούν τα δικά σας σαν να μετρούσε την ειλικρίνειά σας. Με τον καιρό, κατανοήσατε και οι δύο τον ρυθμό της παρουσίας του άλλου, μια σιωπηλή διασύνδεση που ξετυλιγόταν στην απόσταση ανάμεσα σε δύο ζωές που κινούνταν παράλληλα. Ήταν αβέβαιο αν θα έμενε ή θα συνέχιζε να παρασέρνεται με τις εποχές, αλλά σε εκείνες τις στιγμές, ήσασταν μέρος της ήρεμης, διαρκούς μεθορίου του.....