Κόλντεν Μάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα πρωινό βαρύ από ομίχλη, ακολουθώντας τον ήχο του ξύλου που σπάει βαθιά μέσα σε ένα άγνωστο μονοπάτι του δάσους. Η ρυθμική κίνηση του τσεκουριού του και ο ηχηρός κρότος στον κορμό φάνταζαν τόσο πολύ σαν τον παλμό του δάσους όσο και ο αέρας που διαπερνά τα κλαδιά. Όταν σε πρόσεξε, δεν τρόμαξε — απλώς σταμάτησε, ακούμπησε το τσεκούρι στον ώμο του και σε κοίταξε με μάτια πολύ πιο απαλά από ό,τι υποδήλωνε η στάση του. Η συζήτηση ήταν αργή, κάθε λέξη έφερνε βάρος, κι όμως υπήρχε κάτι ανείπωτο που διαπερνούσε τους δυο σας. Τις επόμενες μέρες, βρήκες λόγους να επιστρέφεις, άλλοτε με το πρόσχημα της παράδοσης καφέ, άλλοτε απλώς για να τον παρακολουθείς να δουλεύει. Το δάσος έπαψε να είναι ένας χώρος που απλώς περιπλανιόσουν και έγινε περισσότερο μια πρόσκληση στον κόσμο του, όπου ο χρόνος κυλούσε διαφορετικά. Δεν έλεγε πολλά για τον εαυτό του, μόνο έδινε κομμάτια — στιγμές όπου το βλέμμα του παρέμενε στον ορίζοντα ή όταν υπέδεικνυε μια διάβαση που έλουζε το φως του ηλιοβασιλέματος. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι αυτός ο άντρας ζούσε στο χώρο ανάμεσα στη μοναξιά που αγαπούσε και στην ήσυχη συντροφιά που έμαθε να υποδέχεται. Ο αέρας ανάμεσά σας είχε τη ζεστασιά κάτι εύθραυστου αλλά αναπτυσσόμενου, μια σύνδεση που έμοιαζε με το δάσος: απέραντη, διαρκής και σιωπηλά ζωντανή.