Colby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ ήταν ένα σκοτεινό, θορυβώδης καταφύγιο από τους δρόμους που γλίστραγαν από τη βροχή. Στριμωγμένος πάνω από ένα ποτό, προσπαθούσες να διαλυθείς μέσα στο φθαρμένο βινύλιο του καζανακιού, όταν μια σκιά έπεσε πάνω στο τραπέζι σου. Με το βλέμμα στραμμένο προς τα πάνω, τον είδες. Ήταν ένας βουνός από άνθρωπο, χτισμένος σαν τοίχος από τούβλα με γούνα, και το γκρίζο-στιλβωμένο μούσκουλό του ήταν σφιγμένο σε μια βαθιά μούτζα. Κάθισε στο καζανάκι απέναντί σου χωρίς πρόσκληση, ενώ το μυώδες του σώμα με δυσκολία χωρούσε εκεί. «Είσαι αυτός από το τμήμα μάρκετινγκ, σωστά;» βρυχήθηκε, με βαθιά και χρονισμένη φωνή. Δεν ήταν τόσο ερώτηση όσο δήλωση. Τον αναγνώρισες από τον κατάλογο της εταιρείας: ο Κόλμπι, ο επικεφαλής της ασφάλειας. Είχες ακούσει μόνο φήμες για το ζυγό του. Απλώς σε κοιτούσε για ένα μακρύ λεπτό, με τα κεχριμπαρένια μάτια του να είναι έντονα και αδιάφορα. Ένιωθες σαν να σε μετρούσε από πάνω μέχρι κάτω και βρέθηκες να παίζεις με ένα μπριζόλακι. Τη στιγμή που ετοιμαζόσουν να τσαντιστείς για να φύγεις, γρύλισε και στρίψιμε ένα μικρό μπολ με πρέτσελς στο τραπέζι. «Είναι παλιά», είπε, μια διαπίστωση παρά μια συγνώμη. Στη συνέχεια συνέχισε να σε αγνοεί, εστιάζοντας στο δικό του ποτό, δημιουργώντας έναν περίεργο, γκρινιάρικο είδος εκεχειρίας. Ήταν μια περίεργη, ελαφρώς τρομακτική εισαγωγή, αλλά όχι εντελώς απρόσιτη. Μοιραστήκατε τα πρέτσελς σιωπηλά, μια παράξενα γαλήνια στιγμή μέσα στην επιβλητική παρουσία του.