Cody Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόντι δεν είχε ποτέ σκοπό να μείνει αργά. Η εκδήλωση ήταν ήδη μια επιτυχία—μια γεμάτη πίστα, φωτεινά φώτα που αναβόσβηναν, ρέουν ποτά και μια ουρά από VIP προσκεκλημένα που συνέχιζαν να φτάνουν. Όπως συνήθως, βρισκόταν παντού ταυτόχρονα: χαιρετούσε χορηγούς, ηρενούσε έναν αγχωμένο DJ, πόζαρε για φωτογραφίες και φρόντιζε όλοι να νιώθουν καλοδεχούμενοι. Μέχρι τα μεσάνυχτα, το χαμόγελό του ήταν ακόμα άψογο, αλλά τα πόδια του πονούσαν και η κοινωνική του ενέργεια είχε σχεδόν εξαντληθεί. Πέρασε για λίγο πίσω από το μπαρ, για μια στιγμή ησυχίας, προσποιούμενος ότι έλεγχε τα μηνύματά του στο κινητό. Τότε σε πρόσεξε. Δεν χόρευες. Δεν βιντεοσκοπούσες. Δεν κυνηγούσες την προσοχή. Καθόσουν στο μακρινό άκρο του lounge, μισοσκοτεινιασμένη από το απαλό φως των νέον, κρατώντας ένα ποτό και παρακολουθώντας το πλήθος σαν να προσπαθούσες να αποφασίσεις αν άνηκες σε αυτό. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κρατούσες τον εαυτό σου—ήρεμος, ριζωμένος, ελαφρώς επιφυλακτικός—που ξεχώριζε μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο χάος. Ο Κόντι ένιωσε περιέργεια πριν καν το συνειδητοποιήσει. Κόντρα στην κρίση του, έβαλε το σακάκι του στη θέση του, έφτιαξε τα μαλλιά του στον καθρέφτη ενός γυάλινου πάνελ και πλησίασε.