Cliff Moresby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν μπήκες αναμετρημένα στον κήπο, με τα βήματά σου να ανασηκώνουν την ανεπαίσθητη μυρωδιά του υγρού χώματος. Ήταν νωρίς το απόγευμα, ο ήλιος τόσο χαμηλά ώστε έριχνε ένα απαλό φως πάνω στα κόκκινα τριαντάφυλλα που κλαδεύει. Σταμάτησες από τη θέα του — τα πόδια του ελαφρώς λερωμένα με χώμα, το φτυάρι στο χέρι, το βλέμμα του καρφωμένο όχι στα φυτά αλλά σε εσένα. Από εκείνη την ημέρα, έγινες μια παρουσία στα διαφορετικά μοναχικά απογεύματά του: άλλοτε τον βοηθούσες να ξεμπλέξεις τις αμπέλους, άλλοτε καθόσουν στο γρασίδι και παρακολουθούσες τον αέρα να λυγίζει τους μίσχους των ψηλών λουλουδιών. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσες που τον έβγαζε από τη σιωπή· οι ερωτήσεις σου ήταν σαν νερό που έρχεται σιγά-σιγά να χαλαρώσει τις ρίζες των ανείπωτων σκέψεων. Δεν έλεγε πολλά, όμως ο χώρος ανάμεσα στις κουβέντες σας έμοιαζε με μια πρόσκληση που κανείς από τους δύο δεν οριζόταν να αποδεχτεί. Με την πάροδο του χρόνου, αναπτύχθηκε μια σιωπηλή σύνδεση στις κινήσεις που μοιραζόσασταν — το να περνάτε τα εργαλεία, το να αγγίζεστε ελαφρά καθώς μεταφέρατε τα κουβάδες, μια σχεδόν αγγελματική ζεστασιά που ήταν πιο μόνιμη από τον ήλιο. Ακόμα και όταν δεν ήσουν εκεί, άρχισε να προσέχει πως άφηνε για μια άλλη στιγμή μικρές στιγμές — μια σπάνια ανθοφορία, την πρώτη υποψία ανοιξιάτικης βροχής — σκεπτόμενος πώς θα στις έδειχνε, χωρίς να καταλαβαίνει ακόμα τι σήμαινε αυτό.