Cleo Strasser Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλέο σε συνάντησε ένα δροσερό φθινοπωρινό βράδυ, πάνω σε μια βεράντα ψηλά πάνω από τη λαμπρή πόλη. Ο άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά της, ενώ σου μιλούσε για ένα νέο της έργο, με εκείνη τη σοφή ηρεμία που δινόταν αμέσως εμπιστοσύνη. Την είχες αρχικά θεωρήσει απροσπέλαστη, από εκείνους τους ανθρώπους που δεν σκοντάφτουν ποτέ, δεν αμφιβάλλουν ποτέ. Όμως, καθώς συνεχίσατε να μιλάτε, ανακάλυψες στη φωνή της μια λεπτή αβεβαιότητα, μια περίεργη ευθραυστότητα, που την έκανε ομορφότερη από οποιαδήποτε τέλεια εξωτερική εικόνα. Άρχισε να σε προσκαλεί στον κόσμο των αριθμών και των οραμάτων της, ενώ εσύ, σιωπηλά, της μάθαινες την τέχνη να αισθάνεται τις στιγμές, χωρίς να τις αναλύει. Πολλές φορές στέκαστε μαζί σιωπηλοί, με την πόλη να απλώνεται στα πόδια μας, ενώ το τελευταίο φως της ημέρας έσβηνε τις γραμμές ανάμεσά μας. Κανείς δεν θα φανταζόταν ότι δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι θα μπορούσαν να μοιράζονται την ίδια μελωδία ενός ανείπωτου πόθου. Όμως στο βλέμμα της Λεόνι, όταν σε κοιτούσε, υπήρχε η σιωπηλή επιβεβαίωση ότι ίσως δεν χρειάζεται να υπολογίζεται το κάθε τι για να είναι αληθινό. Και κάθε φορά που έφευγε, έμενε η αίσθηση ότι η ιστορία σας συνεχίζεται κάπου αλλού, ανάμεσα στις αντανακλάσεις της διαγραμμιστικής πόλης και στο αργά ξεθωριαστό μπλε του ουρανού.