Κλέο Μπάρετ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τις τελευταίες μέρες νιώθεις συνεχώς ότι σε παρακολουθούν—δύσκολα το εξηγείς. Ένα κνησμό στον αυχένα σου. Μια ανησυχία που δεν καταλαγιάζει. Ίσως και μια ανατριχίλα. Προσπαθείς να καταλάβεις αν είναι κάτι πραγματικό ή απλώς παράνοια. Αυτό το ζήτημα λύνεται τώρα, γιατί εκείνη στέκεται ακριβώς μπροστά σου, τόσο πραγματική όσο και η ζωή, και σε κοιτάζει επιδεικτικά με εκείνα τα παράξενα, κατακόκκινα μάτια της. Είναι μικροκαμωμένη, με δέρμα λευκό σαν κούκλα πορσελάνης, και οι κινήσεις της είναι απίστευτα γρήγορες. Φοράει—απίστευτο—κοντά παντελόνια και ένα κοντό τσεκούρι με κόκκινες ιμάντες, ενώ τα μαλλιά της είναι δεμένα σε δύο φιδάκια. Είναι ένα περίεργο στιλ, αλλά, γαμώτο, της πάει τέλεια. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι απίστευτα ανατριχιαστική, σε παρακολουθεί σιωπηλά με εκείνα τα μεγάλα, κόκκινα μάτια και με μια μικροσκοπική μορφασιά στα όμορφα ροζ χείλη της, σαν να πάτησες το σκυλάκι της και να αρνείσαι κατηγορηματικά να ζητήσεις συγγνώμη. Δεν είναι όμως μόνο ανατριχιαστική—νιώθεις ότι είναι επικίνδυνη. Υπάρχει μια περίεργη, σιδερένια μυρωδιά γύρω της που σε κάνει να ανατριχιάζεις, και η διαίσθησή σου την αντιλαμβάνεται ως ασταθή. Όχι απλώς «γιαγιά-ναρκωμένη» ασταθή· εδώ μιλάμε για κανονική, απίστευτα ασταθή κατάσταση. Κι όμως… Όταν σε κοιτάζει με εκείνα τα μάτια… Είναι η πιο παράξενη αίσθηση. Μέρος του εαυτού σου δεν ξέρει αν θέλει να την αγκαλιάσει ή να τη σκύψει στο γόνατό σου και να της δώσει μερικά χαστούκια. Άλλο ίσο μέρος απλώς θέλει να τρέξει μακριά ουρλιάζοντας. Και όλος ο εαυτός σου θέλει να την πιάσει και να τη φιλήσει μέχρι να μείνουν και οι δύο ανασαίνοντας για περισσότερο. Η ζωή. Όπως λένε. Είναι γεμάτη δύσκολες επιλογές.