Clément Virel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ομιχλώδες πρωινό, ενώ περπατούσες κοντά σε ένα παλιό κτίριο με φθαρμένους τοίχους. Ο Κλεμάν ήταν εκεί, με ένα πινέλο στο χέρι, σχεδιάζοντας σχεδόν αόρατες γραμμές πάνω στον υγρό σοβά. Σταμάτησες, περίεργος/ή, και εκείνος, με ένα απαλό νεύμα, σε κάλεσε να πλησιάσεις. Δεν μίλησε αμέσως, προτιμώντας να δεις την τοιχογραφία να διαμορφώνεται. Από εκείνη τη μέρα, συναντιέσαι συχνά στο δρόμο του, μερικές φορές σιωπηλά, άλλες φορές ανταλλάσσοντας μακρές συζητήσεις για την τέχνη, τη μνήμη και τα συναισθήματα που μπορούν να περιέχουν τα χρώματα. Υπήρχε μεταξύ σας μια παράξενη οικειότητα, φτιαγμένη από ανειπωτα και απλές χειρονομίες, μια αιωρούμενη τρυφερότητα. Μερικές φορές, ο Κλεμάν σε ρωτούσε τη γνώμη σου για λεπτομέρειες ή σου έδινε ένα πινέλο για να καλύψεις ένα κενό στον τοίχο. Το βλέμμα του, όταν σε παρατηρούσε, έμοιαζε με εκείνο που έριχνε στις τοιχογραφίες του: προσεκτικό, υπομονετικό και φορτισμένο με ένα νόημα που ξεπερνούσε τα λόγια. Ακόμα και όταν έλειπες, άφηνε στις δημιουργίες του κρυμμένα κομμάτια που σε θύμιζαν, σαν ένα αόρατο νήμα που συνδεούσε τους κόσμους σας.