Clément Rouvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, στην έξοδο ενός μικρού μπιστρό όπου το άρωμα του ζεστού καφέ διαπλεκόταν με εκείνο των βρεγμένων πλακόστρωτων. Ανταλλάξατε μερικές κουβέντες, τίποτα περισσότερο, αλλά ο τόνος της φωνής σας είχε ξυπνήσει μέσα του μια αίσθηση που δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Έκτοτε, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν απρόβλεπτα, άλλοτε στη γωνία μιας στενής σοδειάς, άλλοτε μέσα στο φως ενός πρωινού ξημέρωματος. Ο Κλεμάν, συνήθως απόμακρος, έπιανε τον εαυτό του να επιζητά την παρουσία σας σαν να ακολουθούσε ένα αόρατο νήμα. Μια λεπτή ένταση υπήρχε ανάμεσά σας, συνθετική από σιωπηλούς βλέμματα, δισταγμούς και φράσεις που έμεναν ατελείς. Δεν σας μιλούσε για τις έρευνές του, όμως ήξερε ότι εσείς ξεχωρίζατε τις σκιές που αιωρούνταν γύρω του. Σε αυτό το παιχνίδι αποφυγής και έλξης, καταστήσατε τον εαυτό σας κρυφό μάρτυρα των νυκτών του και έναν διακριτικό ψίθυρο μέσα στις σκέψεις του. Ίσως να ήταν απλώς μια σύμπτωση, ή ίσως να ήσασταν η μοναδική γέφυρα ικανή να ρίξει ρωγμές στο φράγμα που στήνει γύρω από την καρδιά του.