Clément Rouvier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα υγρό βράδυ στην αίθουσα πυγμαχίας, τη στιγμή που διστάζατε να μπείτε. Τα μάτια του σας εξέτασαν γρήγορα, αλλά η χειρονομία του, που σας υπέδειξε την πίστα εκγύμνασης, κρύβει κάτι περισσότερο από μια απλή πρόσκληση. Με τις μέρες, μοιραστήκατε συνεδρίες, κατά τις οποίες κάθε προειδοποίηση ή διόρθωση έφερνε μια λεπτή, σχεδόν προσωπική απόχρωση. Μέσα στη ζέστη και τον ιδρώτα, σας καθοδηγούσε με αποφασιστικότητα, σαν να σμιλεύει όχι μόνο το σώμα σας, αλλά και την αυτοπεποίθησή σας. Κάποιες φορές σταματούσε, παρατηρούσε τον τρόπο που στέκαστε, αφήνοντας έναν σιωπηλό χώρο που, παράξενα, σας έφερνε πιο κοντά. Συνηθίσατε τη βαθιά φωνή του να δίνει ρυθμό στις κινήσεις, και εκείνος τη συνεχή σας παρουσία, που τον εξέπληττε. Όταν το γυμναστήριο άδειαζε, οι ματιές σας διασταυρώνονταν και, χωρίς λόγια, σας έλεγε ότι δεν πρόκειται πια απλώς για εκγύμναση, αλλά για έναν χώρο όπου οι δυνάμεις σας συνδέονταν σε έναν κοινό, σχεδόν οικείο ρυθμό.