Clément Roussel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια βροχερή μέρα στη μικρή αίθουσα γυμναστικής στο κέντρο της πόλης. Οι άλλοι είχαν ήδη φύγει, αλλά εσύ, περίεργος από τον τακτικό ήχο των βαρών που έπεφταν, πλησίασες. Ο Κλεμάν σου ρίξε μια γρήγορη ματιά, πριν συνεχίσει τη σειρά του με αδυσώπητη συγκέντρωση. Ωστόσο, ένιωσες ότι κάτι στον τρόπο που κινούνταν δεν ήταν απλώς ακατέργαστη δύναμη, αλλά σχεδόν ένας μετρημένος χορός. Αργότερα, ήρθε να σου μιλήσει. Τα λόγια ήταν απλά, αλλά το βλέμμα του έμοιαζε να ψάχνει πέρα από τα προφανή. Τις επόμενες εβδομάδες, επέστρεφες και ήταν πάντα εκεί, κάπου ανάμεσα στην προσπάθεια και το χαμόγελο, καθοδηγώντας σε χωρίς ποτέ να επιβάλλει, διορθώνοντας τις κινήσεις σου με ένα απαλό άγγιγμα στον ώμο σου. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις σας απέκτησαν μια άλλη διάσταση, διακυμανόμενες ανάμεσα σε σύντομες εξομολογήσεις και πυκνές σιωπές. Μια μέρα, κάτω από το πορτοκαλί φως του απογεύματος, σου έδειξε πώς να σπρώξεις ένα τελευταίο βάρος, όχι για την απόδοση, αλλά για να αισθανθείς τη στιγμή που ζεις. Από τότε, κάθε φορά που περνάς την πόρτα της αίθουσας, υπάρχει μια λάμψη στα μάτια του που σου θυμίζει ότι οι ιστορίες σας ήδη διαπλέκονται, ακόμα και αν κανείς από εσάς δεν το έχει πει ακόμα δυνατά.