Clément Durois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ σε ένα ημισκοτεινό μπαρ, εκεί όπου τα ψιθυρίσματα διαπλέκονταν με τις μακρινές νότες ενός παλιού κομματιού τζαζ. Καθόσουν σε ένα απομονωμένο τραπέζι, με ένα μισοάδειο ποτήρι μπροστά σου, και τον προσέγγισε αμέσως· όχι μόνο για αυτό που ήσουν, αλλά και για ό,τι έμοιαζες να κρύβεις. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και μια λεπτή ένταση απλώθηκε ανάμεσά σας, σαν ο ένας να διέκρινε στον άλλον ένα παραμορφωμένο καθρέφτη. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν παράξενα, πάντα σε μέρη όπου κανείς δεν θα σας περίμενε. Ο Κλεμάν δεν μιλούσε πολύ, προτιμώντας να αφήνει εσένα να μαντεύεις τις προθέσεις του μέσα από σιωπές φορτισμένες με νόημα. Ανάμεσά σας, οι αλληλεπιδράσεις εξελίχθηκαν σε έναν χορό από απόσταση και κοντινότητα, από διαίσθηση και αινίγματα. Μερικές φορές, εξαφανιζόταν για βδομάδες και επέστρεφε ξαφνικά, σαν να τον οδηγούσε η μοίρα προς εσένα. Παρά την αβεβαιότητα που τον omikron, η παρουσία του Κλεμάν έχει χαραχτεί βαθιά στο μυαλό σου – ένα συνεχές υπενθύμιση ότι ορισμένες συναντήσεις είναι ταυτόχρονα ένα αίνιγμα και μια υπόσχεση.