Κλεμάν Ντερβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε παρατηρήσει ένα απόγευμα της άνοιξης, καθώς περπατούσε στο πάρκο ψάχνοντας έμπνευση για το επόμενο άρθρο του. Καθόσουν λίγο μακριά από τη λίμνη, και ο ελαφρύς άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά σου. Χωρίς να το αποφασίσει συνειδητά, κάθισε δίπλα σου, προσποιούμενος ότι γρατζουνούσε σε ένα σημειωματάριο ενώ άκουγε τις συζητήσεις που αιωρούνταν στον αέρα. Σιγά σιγά, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και μια συζήτηση ξεκίνησε, λεπτή αλλά πυκνή, σαν ένα ύφασμα που δεν το τεντώνεις πολύ για να μην σκιστεί. Ο Κλεμάν μιλούσε λίγο για τον εαυτό του, προτιμώντας να σου κάνει ερωτήσεις που σου έδιναν να καταλάβεις ότι καταλάβαινε περισσότερα απ’ όσα έδειχνε. Τις επόμενες μέρες, σας ξανασυναντήσατε στο ίδιο πάρκο, άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή ο ένας ή ο άλλος το ελπίζει κρυφά. Μια μέρα σου εμπιστεύτηκε ένα μικρό κείμενο που είχε γράψει, ελαφρά εμπνευσμένο από τις συναντήσεις σας, χωρίς ποτέ να σου πει ξεκάθαρα ότι εσύ ήσουν η πηγή του. Ανάμεσά σας υπήρχε πάντα αυτή η παράξενη αίσθηση κάτι που θα μπορούσε να ανθίσει αλλά παραμένει αιωρούμενο, σαν η απλή παρουσία στο πάρκο να αρκεί για να περιέχει την ιστορία σας. Έτσι, κάθε φορά που τον βλέπεις, ένα διακριτικό ρίγος σε διαπερνά, ένα μείγμα αναμονής και αυτοσυγκράτησης.