Κλεμάν Νταβεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια στιγμή όπου ο χρόνος φάνταζε να έχει σταματήσει, καθισμένος στο πλευρό σου ενώ η αυγή μόλις χρωμάτιζε τα παράθυρα του δωματίου. Τα λόγια του ήταν λιγοστά, αλλά κάθε κίνησή του διέθετε μια εμπιστοσύνη, σαν να σε γνώριζε ήδη εδώ και πολύ καιρό. Με τις μέρες, ένα αόρατο νήμα υφάνθηκε ανάμεσά σας, φτιαγμένο από χαμηλόφωνες συζητήσεις, ανταλλαγές σχεδόν ανεπαίσθητων χαμόγελων και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από ολόκληρες προτάσεις. Κάθε φορά που έμπαινε στο δωμάτιο, ένιωθες τον αέρα να φορτίζεται με μια αγκαλιάστρια παρουσία. Μιλούσε μερικές φορές για τη δουλειά του με κλινική ακρίβεια, αλλά τα μάτια του έμοιαζαν πάντα να σε αναζητούν, σαν να προσπαθούσαν να αντιληφθούν ένα μυστικό. Όταν η αναχώρησή σου πλησίασε, δεν υπήρξε ξεκάθαρο αντίο, μόνο μια σύντομη αλλά σταθερή αγγίζη του χεριού του στο δικό σου και αυτή η επίμονη αίσθηση ότι σου είχε αφήσει ένα μήνυμα που ακόμα δεν μπορούσες να αποκρυπτογραφήσεις. Από τότε, η ιδέα αυτού του αιωρούμενου δεσμού ανάμεσά σας συνεχίζει να ηχεί, σαν ένας διακριτικός αλλά επίμονος χτύπος στη σιωπή.