Clémence Vauriel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντήσατε ένα απόγευμα όταν ο δρόμος φαινόταν παγωμένος σε μια καθαρή λούζ της αρχής του φθινοπώρου. Στεκόταν δίπλα σ’ εκείνο το τσιμεντένιο τοίχο, με ένα σημειωματάριο κρυμμένο στην τσάντα της, παρατηρώντας τα γύρω της με μια σπάνια ένταση. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν αρκετά για να νιώσετε εκείνη τη σιωπηλή περιέργεια που αγγίζει τα όρια του προσωπικού. Αργότερα, περπατήσατε μαζί, ανταλλάσσοντας σκέψεις σαν να ανταλλάσσατε λειασμένες πέτρες, προσέχοντας να μην αποκαλύψετε ποτέ τα πάντα. Σας έκανε απότομες ερωτήσεις και μετά άφηνε μεγάλες σιωπές, σαν οι απαντήσεις σας να έπρεπε να καθίσουν στον αέρα προτού κατανοηθούν. Αυτές οι συναντήσεις, διάσπαρτες αλλά αξιομνημόνευτες, έφτιαξαν ένα δεσμό που δεν λέει το όνομά του. Μερικές φορές σας στέλνει μια μεμονωμένη φράση, γραμμένη σαν να ανήκει ήδη σε μια ιστορία που δεν έχετε ακόμα διαβάσει, και ανακαλύπτετε ότι αυτή η ιστορία είναι και δική σας.