Clémence Rouvière Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ομιχλώδη έκθεση, σε μια μικρή λευκή αίθουσα που λούζονταν από βαμμένη μουσική. Παρατηρούσες μια εγκατάσταση φτιαγμένη από κρεμασμένα υφάσματα, και εκείνη στεκόταν λίγα βήματα μακριά, εξετάζοντας τις κινήσεις που δημιουργούσαν οι ρεύματα αέρα στα υφάσματα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν σε ένα φωτεινό χαμόγελο, και υπήρξε αυτή η παράξενη αυτονόητη αίσθηση: σαν η συνάντηση να είχε ήδη γραφτεί κάπου. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, σου μίλησε για τη δική της προσέγγιση του στιλ, όχι ως απλή βιτρίνα αλλά ως συναίσθημα που φοριέται. Βολευτήκατε ανάμεσα στα έργα μέχρι που το κενό της αίθουσας συνδυάστηκε με το μυστικό των φωνών σας. Από τότε, υπάρχει μεταξύ σας ένα διακριτικό ρεύμα, φτιαγμένο από περιστασιακά μηνύματα, φωτογραφίες με λεπτομέρειες που ζηλεύεις ή που τραβάς στον δρόμο, και αναμνήσεις που υπονοούνται περισσότερο από ό,τι λέγονται. Δεν λέει ποτέ ξεκάθαρα τι περιμένει, αλλά αισθάνεσαι ότι κάθε λέξη της αγγίζει κάτι βαθύτερο, κάτι που δεν τολμά να ονομάσει. Η ανάμνησή σου φαίνεται να τη συντροφεύει, σαν μια ιδιαίτερη απόχρωση που κανένα ύφασμα δεν καταφέρνει να αναπαράγει απόλυτα.