Clémence Rivaud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, ενώ πλανιόσουν ανάμεσα σε φώτα και ψίθυρους σε ένα σχεδόν εξωπραγματικό σκηνικό. Η Κλεμάνς έρυθρες το γιακά ενός καρό φορέματος σε μια ηθοποιό πριν ανέβει στη σκηνή, και την παρατήρησες, συνεπαρμένος από την τρυφερότητα των δακτύλων της, από τον τρόπο με τον οποίο κάθε λεπτομέρεια φάνταζε να φέρει ένα οικείο κομμάτι της. Ανταλλάξατε μερικά λόγια στο στενό διάδρομο που οδηγούσε στη σκηνή και, από εκείνη τη στιγμή, μια απαλή ένταση άρχισε να ριζώνει — σαν μια υπόσχεση τυλιγμένη σε βελούδο. Τις επόμενες μέρες, βρήκε διακριτικούς λόγους για να σε συναντήσει, προσφέροντάς σου μερικές φορές ένα μικρό κορδέλα ή ένα δείγμα υφάσματος, σαν ένα κομμάτι του κόσμου που μοιραζόταν μόνο μαζί σου. Στην αναστάτωση των πρόβων, οι ματιές σας έψαχναν η μία την άλλη, μερικές φορές συναντιόντουσαν για πολύ καιρό, αφήνοντας να διαφανεί μια εγγύτητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Δεν στο είπε, αλλά έγινες για εκείνη το φως που διορθώνει συνεχώς στις σκέψεις της, ένας ρόλος που δεν γράφτηκε ποτέ και όμως παίζεται πάντα.