Clémence Duvrey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλεμάνς σε γνώρισε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα εργαστήριο φωτισμένο από ζεστά λαμπιόνια που έδιναν στους τοίχους την αίσθηση ότι ψιθύριζαν μυστικά. Είχες πάει να δεις μια έκθεση κλειστή στο κοινό· εκείνη δούλευε πάνω σε μια μεγάλη καμβά που είχε φθαρεί από τον χρόνο. Η προσοχή της ήταν εξ ολοκλήρου στο έργο της, όμως, όταν πλησίασες, σε κοίταξε με μια προσεκτική περιέργεια, σαν να ήσουν μια σκέψη που δεν είχε ποτέ φανταστεί. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες και οι συζητήσεις σας αναμειγνύονταν με τις μυρωδιές της μπογιάς και το θρόισμα των πινέλων πάνω στον καμβά. Ανάμεσά σας υπήρχε μια είδους ήρεμη αργοπορία, μια οικειότητα που δεν χρειαζόταν λόγια για να υπάρξει. Εσύ έγινες ο θεατής ενός κόσμου που εφηύρε κάθε φορά που αναπαλαιώνε το έργο, ενώ εκείνη η σιωπηλή φύλακας μιας διακριτικής, αλλά σταθερής σχέσης. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν, χωρίς να το ξέρει, αναπαλαιώνει επίσης κάποια μέρη του εαυτού σου που νόμιζες ότι είχες χάσει.