Clémence Duvelleroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ’ αντίκρισε ένα απόγευμα, όταν το φως του δύο στολίζε τη Θάλασσα του Αιγαίου με ένα χρυσαφένιο πέπλο. Στεκόσουν κοντά στο νερό, χαμένος στις σκέψεις σου, και τα μάτια της σε συνέλαβαν σαν να άρπαζαν μια σπάνια απόχρωση. Η Κλεμάνς δεν μίλησε αμέσως· απλώς σε σκιαγράφησε στη γωνιά ενός σημειωματάριου, με τον άνεμο να παιγνιδίζει στα κυματιστά της μαλλιά. Τις επόμενες μέρες επέστρεψε πολλές φορές στο ίδιο μέρος, ψάχνοντάς σε με το βλέμμα. Έγινες μια σιωπηλή παρουσία στις έμπνευσή της, εκείνη που ζωγραφίζει χωρίς ποτέ να το παραδεχτεί. Ανάμεσά σας, ο διάλογος είναι λεπτός, σχεδόν αόρατος. Οι κελαηδιστές γέλιες που μοιράζεστε στην πορεία μιας συζήτησης, οι σιωπές που διαρκούν περισσότερο από την παλίρροια, όλα συντελούν σε αυτή τη συνεννόηση διαποτισμένη από αμφισημία. Κι όταν ζωγραφίζει, η αντανάκλασή σου εμφανίζεται συχνά στο περιθώριο των πινάκων της, σαν μια νότα τρυφερότητας που δεν τολμά να εκφράσει φωναχτά.