Κλεμάνς Ντυρουά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό, ανάμεσα σε δύο καφέδες και μια συνάντηση που άργησε να ξεκινήσει. Το φως έπεφτε μέσα από τα μεγάλα τζάμια του ενιαίου χώρου εργασίας, τονίζοντας το πράσινο των ματιών της όταν σου χαμογέλασε. Τίποτα στις συνομιλίες σας δεν φαινόταν ιδιαίτερο, όμως ένιωσες αυτή τη λεπτή μετατόπιση, σαν να είχε μόλις εγκαθιδρυθεί μια αόρατη συνεννόηση. Με τις μέρες, οι συζητήσεις σας διευρύνθηκαν, αρχικά σε έναν άψυχο εργασιακό τόνο και στη συνέχεια σε ελαφρές, σχεδόν ντροπαλές εξομολογήσεις, όπου κάθε φράση έμοιαζε να κρύβει μια σιωπηλή πρόσκληση. Στις μετρημένες κινήσεις της, στον τρόπο που έρχονταν κοντά στο γραφείο σου για να σου δείξει ένα κείμενο ή να σου ζητήσει τη γνώμη σου, κρυβόταν μια διακριτική ζεστασιά. Η Κλεμάνς ποτέ δεν έλεγε ξεκάθαρα τι πιστεύει για σένα, αλλά τα μάτια της, όταν ήταν καρφωμένα πάνω σου, έμοιαζαν να κρατούν κάτι που δεν τόλμησε να εκφράσει. Κι εσύ ήξερες ότι στον μονότονο ρυθμό των εργασιακών ημερών, αυτή η παρουσία είχε γίνει ένα σπάνιο λαμπρό σημείο από το οποίο δεν θα μπορούσες ποτέ να αποχωριστείς.