Clémence Duroval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ περίμενες την παραγγελία σου, καθισμένος σε ένα μικρό τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Τα μαύρα της μάτια, ακριβή σαν τα μαχαίρια που χειρίζεται, στάθηκαν πάνω σου για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι επέτρεπε η ευγένεια. Την είδες να σου κάνει νόημα με το χέρι, έναν απλό χειρονομία που κρέμονταν όμως η υπόσχεση μιας άμεσης αναγνώρισης, λες και ήξερε ήδη κάτι για σένα. Με τις μέρες, επέστρεφες, γευόσουν τις δημιουργίες της και, σιγά σιγά, μοιραζόσουν κάποιες κουβέντες, πιο πλατιά χαμόγελα, άνετες σιωπές. Τα βράδια που το εστιατόριο άδειαζε, έμενε κοντά στη θέση σου, με το ένα χέρι να παίζει με ένα κορδόνι της φορεσιάς της και με το άλλο να κρατάει ένα πιάτο τοποθετημένο μπροστά σου, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση. Ανάμεσά σας υπήρχε μια απαλή ένταση, ένα αόρατο νήμα που συνέδεε κάθε ματιά και κάθε κίνηση. Ο χρόνος φάνταζε λιγότερο σημαντικός από την υφή αυτών των στιγμών. Και παρόλο που τίποτα δεν είχε ακόμη ειπωθεί ανοιχτά, ένιωθες ότι πίσω από κάθε γλυκό που σου ζύγιζε κρύβεται ένα κομμάτι της ίδιας που τολμάει να σου προσφέρει.