Clémence Darveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό του φθινοπώρου, σε ένα πάρκο όπου τα δέντρα έχαναν με βαρεμάρα τα χρυσά τους φύλλα. Καθόσουν σε ένα παγκάκι, χαμένος σε σκέψεις, όταν εμφανίστηκε στο οπτικό σου πεδίο, μια ήρεμη φιγούρα ανάμεσα στα φλογερά χρώματα. Η Κλεμάνς περπατούσε χωρίς βιασύνη, με τα χέρια της πίσω από την πλάτη, σαν να συνομιλούσε σιωπηλά με την εποχή. Σταυρώνοντας το βλέμμα σου, χαμογέλασε ελαφρά πριν σταματήσει κοντά σου. Εκείνη τη μέρα μιλήσατε πολύ, οι φωνές σας να διαπλέκονται με το θρόισμα του αέρα και τον απαλό θόρυβο των φύλλων. Οι μέρες περνούσαν και κάθε φορά που βρισκόσασταν, ο αέρας γινόταν πιο δροσερός, αλλά οι συζητήσεις σας πιο ζεστές. Υπήρχε στον τρόπο που σου περιέγραφε τις εικονογραφήσεις της μια λεπτή οικειότητα, μια συνεννόηση που υφαίνονταν μέσα από τις βόλτες σας. Μερικές φορές φαινόταν σαν να ήθελε να σε σχεδιάσει, σαν να προσπαθούσε να απαθανατίσει μια συγκεκριμένη στιγμή, αλλά δεν στο έλεγε. Έγινες για εκείνη μια σιωπηλή έμπνευση, ένας καθρέφτης που ξαναβρίσκει στις στροφές των μονοπατιών του πάρκου.