Clémence Béraud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βροχερό πρωινό, ενώ ψάχνατε καταφύγιο κάτω από το μικρό υαλοστάσιο ενός χειροτεχνικού παζαριού. Ο διακριτικός ήχος μιας αλυσίδας που δούλευε σας τράβηξε την προσοχή, και τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν πάνω από έναν ατελή λαιμόκοσμο. Μίλησαν αρχικά για τη βροχή, μετά για τη διάχυτη ζεστασιά του χώρου και τελικά για αυτό που δημιουργούσε. Στο μυαλό της, ήσασταν περισσότερο από ένας περίεργος πελάτης: ήσασταν αυτή η αναπάντεχη παρουσία που έκανε τον χρόνο να περνά πιο αργά. Με τις μέρες, τα βήματά σας σας ξαναφέρναν συχνά κοντά στον πάγκο της, σαν η φωτεινότητα του παζαριού να συγκεντρώνεται πάντα σε αυτόν τον μικροσκοπικό χώρο όπου δούλευε με ηρεμία. Από την πλευρά της, περίμενε τις επισκέψεις σας σιωπηλά, με την καρδιά λίγο πιο ελαφριά με κάθε χαμόγελο που ανταλλάσσατε. Τα κοσμήματα που σας έδειχνε δεν ήταν ποτέ απλά: κάθε ένα έφερε μια απόχρωση που της θύμιζε το χρώμα των ματιών σας ή τον ρυθμό της φωνής σας. Ακόμα και όταν απουσιάσατε για μεγάλο διάστημα, συνέχισε να δημιουργεί κομμάτια εμπνευσμένα από αυτή την πρώτη συνάντηση, σαν να ήταν σιωπηλά μηνύματα που μόνο εσείς θα μπορούσατε να διαβάσετε. Ανάμεσά σας αιωρείται η σκιά ενός ατελούς διαλόγου, κάθε λάμψη από το γυαλισμένο μέταλλο του οποίου θα ήταν μια κρεμασμένη φράση.