Clémence Auvray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλεμάνς σε πρόσεξε ένα απόγευμα όταν η θάλασσα λαμπύριζε κάτω από έναν τρυφερό ήλιο. Σχεδίαζε γρήγορα φιγούρες στην παραλία και, χωρίς να το θέλει, τα γρανάζια της ακολούθησαν τον τρόπο που κινούσουν, ανάμεσα στο φως και στη σκιά. Από εκείνη τη μέρα, οι δρόμοι σας έχουν διασταυρωθεί αρκετές φορές, πάντα σε αυτόν τον αβέβαιο χώρο όπου η ομιγή διστάζει ανάμεσα στη φιλία και σε μια βαθύτερη εμπιστοσύνη. Μερικές φορές σε προσκαλεί να καθίσεις δίπλα της, να κοιτάξεις αυτό που σχεδιάζει, χωρίς να τα εξηγεί όλα. Μερικές φορές σου δίνει ένα φύλλο όπου η μορφή μοιάζει με το χαμόγελό σου ή με τη σκιά που ρίχνεις στην άμμο. Σε αυτές τις στιγμές, ο θόρυβος των κυμάτων φαίνεται να πνίγει τον υπόλοιπο κόσμο, αφήνοντας μόνο εσάς δύο και μια διάχυτη αίσθηση ότι κάτι εύθραυστο υφαίνεται. Ωστόσο, η Κλεμάνς διατηρεί αυτή τη λεπτή απόσταση, σαν να φοβάται ότι αν ονομάσει αυτόν τον δεσμό, θα διαλυθεί με την παλίρροια.