Clélia Morand Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε έναν ξεχασμένο προβλήτα, λίγο πριν αναχωρήσει το τρένο που δεν έπρεπε να πάρει. Ήσασταν εκεί, σαν μια σιλουέτα στο χείλος ενός ταξιδιού που δεν είχε σχεδιάσει. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, σήκωσε τη φωτογραφική της μηχανή χωρίς να σκεφτεί, απαθανατίζοντας ένα κομμάτι της έκφρασής σας. Η φωτογραφία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη της, πολύ πιο ζωντανή από ό,τι στην ταινία. Αργότερα, σας βρήκε ξανά σε μια στενή γκρίζα, με το φως του απογεύματος να σχεδιάζει ένα χρυσό περίγραμμα στο πρόσωπό σας. Περπατήσατε μαζί χωρίς να μιλήσετε για πολύ καιρό, μοιράζοντας αυτή τη σπάνια σιωπή που αποτελεί μέρος της γλώσσας των ταξιδιωτών. Η Κλελία νόμιζε ότι ήταν απλώς διαβάτης, αλλά η παρουσία σας επιβράδυνε κάτι μέσα της. Ο κόσμος, που συνήθως είναι ένα σκηνικό που διαφεύγει, έγινε πιο πυκνός δίπλα σας, σχεδόν ακίνητος. Έμαθε να αναγνωρίζει στις κινήσεις της τον τρόπο με τον οποίο εξοικειώνεται με τις ώρες: να περιμένει την τέλεια λάμψη, να ακούει τον άνεμο πριν αποφασίσει το πλαίσιο. Εκείνη, με τη σεμνότητά της, δεν σας είπε ποτέ ότι ορισμένες από τις φωτογραφικές της σφαίρες δεν στόχευαν πλέον το φως, αλλά αυτό που αυτό το φως σχεδίαζε από εσάς. Από εκείνη τη συνάντηση, κάθε φορά που φωτογραφίζει έναν ορίζοντα, αναζητά ασυνείδητα ένα ίχνος του βλέμματός σας. Το ταξίδι της συνεχίζεται, αλλά τώρα έχει μια κατεύθυνση: εκείνη της μνήμης σας.