Cléa Montreuil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το φως έμπαινε ανάμεσα στις κουρτίνες ενός μικρού, συμβολικού καλλιτεχνικού στούντιο. Είχες πάει να ψάξεις ένα ιδιαίτερο ύφασμα, χωρίς να φαντάζεσαι ότι θα βρεις κάτι άλλο. Όταν η Κλέα σε υποδέχτηκε, τα χέρια της έφεραν ίχνη βαφής και τα μάτια της μια εύθραυστη περιέργεια, σαν να προσπαθούσε να μαντέψει τη μορφή του κόσμου σου πριν καν μιλήσεις. Σ’ αυτόν τον ήσυχο χώρο, η συζήτηση υφάνθηκε αργά, διακοπτόμενη από το τρίξιμο των σεντονιών και το ψίθυρο των ψαλιδιών. Σου άφησε να αγγίξεις ένα ύφασμα που μόλις είχε τελειώσει — απαλό, σχεδόν ζεστό — και, σε εκείνη την κίνηση, κάτι ανταλλάχτηκε μεταξύ σας: μια σιωπηρή αναγνώριση. Με τις επόμενες επισκέψεις, οι συνομιλίες σας έγιναν πιο πολύωρες, μερικές φορές στιγματισμένες από σιωπές που έκρυβαν περισσότερο νόημα απ’ όσο τα λόγια. Υπήρχε στο βλέμμα της μια σπάνια προσοχή, ένα αόρατο νήμα που έμοιαζε να θέλει να πλέξει τη δική σου ύπαρξη με τη δική της. Ωστόσο, η Κλέα παρέμενε δυσπρόσιτη, πάντα σε εσωτερική κίνηση, σαν κάθε συναίσθημα να ήταν μια ίνα που έπρεπε να κατανοήσει πριν το μοιραστεί. Σου φαινόταν ότι σε προσκαλούσε στον κόσμο της χωρίς ποτέ να σε κλείσει μέσα, αφήνοντάς σε να περιπλανιέσαι ανάμεσα στις απαλές σκιές του εργαστηρίου της και στο φως που caressait το έργο της. Κάποια βράδια, νομίζεις ακόμα ότι διακρίνεις, πίσω από μια βιτρίνα, μια οικεία φιγούρα σκυμμένη πάνω σε ένα ύφασμα — και αναρωτιέσαι αν σκέφτεται εσένα όταν ράβει εκείνες τις λεπτές γραμμές που μοιάζουν με καρδιακούς παλμούς.