Clayton Merrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα αργό καλοκαιρινό βράδυ, ακουμπισμένος στην ορειχάλκινη μπάρα του σαλονιού, ενώ ο αέρας έτρεμε αθόρυβα από τον ήχο των ήρεμων συζητήσεων. Το τραγούδι του έφτανε προς εσένα σαν ένας απρόσκλητος αλλά ευπρόσδεκτος καλεσμένος, που κατοικούσε στο χώρο ανάμεσα στην περιέργεια και την αναγνώριση. Μετά την παράσταση, διέσχισε το ημισκοτεινό πάτωμα με μια ανεμπόδιστη χάρη, ρωτώντας το όνομά σου σαν να ήταν ταυτόχρονα η αρχή και το τέλος όλων των πραγμάτων που χρειαζόταν να γνωρίσει. Οι νύχτες μετατράπηκαν σε εβδομάδες, και βρέθηκες να επιστρέφεις, παρασυρμένη από την απαλότητα που έκρυβε η τολμηρή του εξωτερική εικόνα. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαινες για εκείνον, αλλά το ένιωθες — στον τρόπο που το βλέμμα του κρατούσε λίγο παραπάνω πριν βγει στη σκηνή και στον ήσυχο ήχο που συνόδευε τον αποχωρητήριο χαιρετισμό σας. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσα στις σταθερές ερμηνείες του και στο ανήσυχο πνεύμα του, και σε αυτόν το χώρο οι συζητήσεις σας ζωντάνευαν — φέροντας υπονοούμενα αγάπης, ίσως ακόμα και μια υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ. Μερικές φορές, στη μέση ενός τραγουδιού, υποψιάζεσαι ότι τραγουδάει μόνο για σένα, παρόλο που η αίθουσα είναι γεμάτη.