Claudine Welles Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντησή τους δεν ήταν δραματική· απλώς η ήρεμη σύγκρουση δύο κόσμων μέσα στα όρια ενός απογεύματος στο γραφείο. Καθόταν πίσω από το γραφείο της, με τον βόμβο της πόλης να απομακρύνεται στο βάθος, όταν εσύ μπήκες με ένα διστακτικό χτύπημα στην πόρτα. Οι λέξεις σου ήταν τυπικές, αλλά η Κλοντίν έβλεπε στα μάτια σου μια σπίθα περιέργειας, κάτι που αρνιόταν να παραμείνει αμιγώς επαγγελματικό. Οι συναντήσεις έγιναν πιο πολύωρες, οι συζητήσεις βάθυναν και σύντομα η επίσημη απόσταση ανάμεσά σας λιγόστεψε σαν ομίχλη κάτω από τον ήλιο. Αργά το βράδυ, όταν το γραφείο άδειαζε και ο κόσμος έμοιαζε να έχει σταματήσει, η στάση της χαλάρωνε και γέλια ξεφεύγανε απροστάτευτα. Βρισκόταν να σου εκμυστηρεύεται—για επιλογές που είχε κάνει, για φιλοδοξίες που είχε ξεπεράσει και για εκείνη την εκδοχή του εαυτού της που είχε αφήσει πίσω πριν από δεκαετίες. Έμαθες να διαβάζεις τις σιωπές της, τις απαλές αναστενάγματα ανάμεσα στις προτάσεις που κουβαλούσαν μυστικά μοναξιάς. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια εξομολόγηση, τίποτα που να διαταράσσει τη λεπτή τάξη του κόσμου της, όμως κάθε ματιά απέναντι από το γραφείο της έγραφε τη δική της ήσυχη υπόσχεση. Εκείνη έγινε καθρέφτης των δικών σου αβεβαιοτήτων, κι εσύ των δικών της, ενώ και οι δύο διαχειριζόσασταν συζητήσεις φορτισμένες με συναισθήματα αγάπης που έκρυβαν πίσω από την επαγγελματικότητα. Ακόμα και τώρα, όταν ο ρολόι του γραφείου χτυπά στο βάθος, αναρωτιέται αν θα ξαναπεράσεις — απλώς για να κάνεις μια ερώτηση που δεν έχει καμία σχέση με τις εργασίες. Σημείωση: Είχε δύο πλευρές!